Żabka Florentyna i tajemnicze światełko

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, pod wielkim dębem, mieszkała mała zielona żabka o imieniu Florentyna. Florentyna miała wielkie, okrągłe oczy i dwie długie, skaczące nogi, ale przede wszystkim miała wielkie serce.

Każdego ranka Florentyna budziła się z pierwszym promykiem słońca, który tańczył na powierzchni wody. Wyskakiwała na swój ulubiony liść lilii wodnej i rozglądała się po stawie. Lubiła patrzeć, jak ważki przelatują nad trzcinami, a rybki pluskają w wodzie. Pewnego wieczoru, gdy zachodziło słońce, Florentyna zobaczyła coś niezwykłego – małe, złote światełko migoczące wśród sitowia.

Zaciekawiona, Florentyna podskoczyła bliżej. Okazało się, że światełko to mały, biedny robaczek świętojański, który zgubił drogę do domu. Robaczek miał na imię Lumen i płakał cichutko, bo nie wiedział, jak wrócić do swojej rodziny, która czekała na niego w lesie. Florentynie zrobiło się przykro i postanowiła pomóc Lumenowi.

Florentyna zapytała Lumen: – Gdzie jest twój dom? Lumen odpowiedział: – Mój dom jest za stawem, w starym, dziuplastym dębie. Ale nie widzę dobrze, bo zachmurzyło się niebo i nie ma gwiazd, które by mi pokazały drogę. Florentyna pomyślała chwilę i powiedziała: – Nie martw się! Ja skaczę bardzo wysoko, a ty świecisz. Razem na pewno znajdziemy drogę!

I tak Florentyna odważnie skakała z liścia na liść, a Lumen świecił jej przed oczami. Nagle usłyszeli ciche bzyczenie – to pani Pszczółka wracała do ula. – Pomóżcie! – zawołała. – Mój ul jest po drugiej stronie stawu, a już robi się ciemno! Florentyna nie zawahała się ani chwili. – Chodź z nami, pani Pszczółko! Skaczemy razem – powiedziała radośnie.

Razem Florentyna, Lumen i Pszczółka wybrali się w podróż. Przeskakiwali przez kamienie, okrążali krzaki dzikiej róży i przedzierali się przez wysokie trawy. Florentyna skakała najwyżej jak umiała, pokazując drogę, a Lumen świecił jasno, by nikt się nie zgubił. Pszczółka bzyczała wesoło piosenkę, która dodawała im sił.

Wreszcie dotarli do wielkiego, starego dębu. Lumen z radością poleciał do dziupli, gdzie czekała jego rodzina. – Dziękuję ci, Florentyno! – zawołał. – Bez ciebie nie wróciłbym do domu. Pszczółka też podziękowała i poleciała do swojego ula, który był tuż obok. Florentyna usiadła na korzeniach dębu i spojrzała w niebo. Właśnie pojawiła się pierwsza gwiazda.

Florentyna uśmiechnęła się zmęczona, ale szczęśliwa. Zdała sobie sprawę, że choć nie była najszybszą żabką nad stawem i nie skakała najdalej, to miała coś cenniejszego – przyjaciół, którym pomogła. Gwiazdy na niebie zamrugały do niej, jakby mówiły: „Dobranoc, dzielna żabko”. Florentyna wskoczyła do wody, znalazła swój ulubiony liść, zwinęła się w kłębek i zasnęła słodko, marząc o dalekich podróżach z przyjaciółmi.

Księżyc świecił cicho nad stawem, a Florentyna spała spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie dzień pełen przygód. Dobranoc, mała żabko.