Myszka i zaczarowane zabawki

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej norce pod starym dębem mieszkała myszka o imieniu Tili. Miała mięciutkie futerko, różowe uszka i ogromną radość w sercu. Jej największym skarbem były zabawki – kolorowe klocki, szmaciana lalka i mały drewniany pociąg, którym mogła jeździć po całej norce.

Każdego wieczoru Tili bawiła się swoimi zabawkami. Budowała z klocków wieże, woziła lalkę pociągiem, a potem układała je wszystkie do snu w małym kartonowym pudełku. Ale pewnego dnia była tak zmęczona, że zostawiła je porozrzucane po całej podłodze.

Gdy zapadła noc, a księżyc zajrzał do norki przez okienko, Tili usłyszała cichutkie szepty. To jej zabawki narzekały! – Jest nam smutno – mówiła lalka. – Nie lubimy leżeć na zimnej podłodze – dodał pociąg. – Możemy się pogubić – zaszeleściły klocki.

Myszka otworzyła oczy zdziwiona. – Kto mówi? – spytała cicho. – My, twoje zabawki – odpowiedziały chórem. – Chcemy być blisko ciebie i czuć się bezpieczne. Tili bardzo się zmartwiła. Wstała, wzięła lalkę, pociąg i klocki, ułożyła je starannie w pudełku i przykryła małą chusteczką.

– Teraz będzie wam ciepło i przytulnie – szepnęła do zabawek. A wtedy usłyszała cichutkie: dziękujemy, Tili. I wszystkie zabawki uśmiechnęły się do niej we śnie.

Od tamtego dnia myszka zawsze sprzątała zabawki przed snem. Robiła to z radością, bo wiedziała, że one też czują się szczęśliwe, gdy są poukładane. Nawet gdy była zmęczona, pamiętała, by powiedzieć im: dobranoc, moje kochane.

Czasem, gdy Tili nie mogła zasnąć, brała lalkę i przytulała ją do siebie. Lalka pachniała drewnem i przygodami, a jej szmaciane włosy były mięciutkie jak dmuchawce. Wtedy Tili czuła, że nie jest sama.

I tak każdej nocy, gdy księżyc świecił nad starym dębem, a gwiazdy mrugały do Tili, myszka zasypiała z uśmiechem, tuląc swoją ulubioną zabawkę. Wiedziała, że magia tkwi w prostych rzeczach – w dbaniu o to, co się kocha.