Zajączek Bąbel i potłuczona miseczka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał zajączek o imieniu Bąbel. Miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, ciekawe oczy. Każdego ranka wyskakiwał z norki, by bawić się w promieniach słońca. Jego ulubioną zabawą było zbieranie malin dla mamy.

Pewnego popołudnia Bąbelniósł do ogrodu pełną miseczkę malin, by usiąść pod starym dębem i je posortować. Nagle zaplątał się w korzeń i upuścił miseczkę. Rozległ się głośny brzdęk – miseczka rozpadła się na trzy kawałki. Maliny potoczyły się po trawie.

Bąbel zamarł. Jego serduszko zaczęło bić mocno. 'O nie! Zniszczyłem ulubioną miseczkę mamy!' – pomyślał ze strachem. Usiadł na ziemi i ukrył pyszczek w łapkach. Czuł się okropnie. W głowie kołatały mu myśli: 'Jestem beznadziejny, mamusia będzie smutna.'

Wtem nadeszła mamusia zajączkowa. Zobaczyła rozbitą miseczkę i zarumienionego synka. Zamiast gniewu w jej oczach pojawił się ciepły uśmiech. Przytuliła Bąbla i powiedziała: 'Widzę, że jesteś smutny, kochanie. To tylko miseczka. Najważniejsze, że ty jesteś cały i zdrowy.'

Bąbel wyznał: 'Ale ja jestem taki niezdarny... Nie umiem sobie tego wybaczyć.' Mama pogłaskała go po uszach. 'Wszyscy popełniamy błędy. Wybaczenie sobie to jak pogłaskanie swojego serduszka. Spróbuj powiedzieć: „To się zdarza, jestem dobrym zajączkiem” – poczułbyś ulgę.'

Zajączek zamknął oczy i spróbował. Szepnął cichutko: 'To się zdarza, jestem dobrym zajączkiem.' I nagle zrobiło mu się lżej. Zrozumiał, że nie musi być idealny. Mama pomogła mu pozbierać maliny i obiecała, że skleją miseczkę na pamiątkę.

Wieczorem przy kolacji mama opowiedziała Bąblowi o tym, jak sama kiedyś stłukła ulubiony kubek taty. 'I też się martwiłam, ale tata powiedział, że najważniejsze jest nasze szczęście.' Bąbel uśmiechnął się szerzej. Zjadł wszystkie maliny i poczuł ciepło w brzuszku.

Kiedy nadeszła pora snu, mama przykryła go pierzynką i ucałowała w czoło. Bąbel wyjrzał przez okno – na niebie świeciły pierwsze gwiazdy. Jego myśli były ciche i spokojne. 'Wybaczam sobie' – szepnął do gwiazdy, która mrugnęła do niego przyjaźnie.

Zamknął oczy i z uśmiechem zasnął. Wokół panowała cisza, a księżyc rzucał srebrzyste światło na jego norkę. To była najpiękniejsza dobranoc, jaką sobie mógł wymarzyć.