Wróżka Zosia i kolory przyjaźni

— Bajka do czytania —

W głębi pachnącego miodem lasu, na skraju polany, mieszkała mała wróżka o imieniu Zosia. Jej skrzydła połyskiwały błękitem, a suknię nosiła usianą kroplami porannej rosy. Zosia była jednak smutna – wszystkie inne wróżki miały piękne, jaskrawe kolory, a jej wydawały się blade i niepozorne.

Pewnego dnia starsza wróżka Izyda ogłosiła, że zbliża się Święto Kwiatów, podczas którego każda wróżka musi ufarbować płatki na najpiękniejsze barwy. Zosia bardzo się zmartwiła: jej ukochane stokrotki były tylko białe i żółte, a ona pragnęła fioletów i czerwieni.

Zosia postanowiła udać się do Kwiatuszkowej Doliny, gdzie według legend rosły magiczne jagody zmieniające kolory. W drodze spotkała myszkę, która zgubiła swój domek. Zosia, choć się spieszyła, pomogła myszce znaleźć drogę.

Dalej natknęła się na chorego motyla, który nie mógł latać. Zosia delikatnie go podniosła i zaniosła do słonecznej kępy mchu, gdzie mógł odpocząć. Straciła przez to dużo czasu, ale czuła się dobrze.

Gdy dotarła na miejsce, magiczne jagody już przekwitły. Zosia spojrzała na swoje ręce – nie zmieniły koloru. Ze łzami wróciła na polanę, myśląc, że nie zdąży.

Ku jej zdziwieniu, na polanie czekała na nią cała gromada wróżek. Myszka i motyl opowiedziały wszystkim o dobroci Zosi. Izyda ogłosiła, że najpiękniejszym kolorem jest ten, który płynie z serca – a Zosia ma go w nadmiarze.

Święto Kwiatów było niezwykłe: każda wróżka dostała od Zosi po jednym białym płatku, a one zmieniły się w barwy tęczy. Wieczorem, gdy słońce zaszło, Zosia usiadła na swoim ulubionym liściu i patrzyła w gwiazdy. Czuła ciepło w sercu. Powoli zamykała oczy, a wokół zapadła cisza, tylko wiatr szeptał: dobranoc, mała wróżko.