Bajka o wróżce Iskierce i zagubionym uśmiechu

— Bajka do czytania —

W krainie Tęczowych Łąk, gdzie motyle tańczyły z kwiatami, mieszkała mała wróżka o imieniu Iskierka. Jej skrzydła mieniły się jak krople rosy o poranku, a różdżka iskrzyła się złotym pyłem.

Pewnego dnia Iskierka usłyszała cichutki płacz. To mała myszka Pola siedziała pod listkiem i ocierała łezki. – Co się stało? – zapytała wróżka, siadając obok.

– Zgubiłam swój uśmiech – wyszeptała myszka. – Próbowałam go znaleźć wszędzie: pod kamieniem, za krzakiem, nawet w norce. Ale nigdzie go nie ma.

Iskierka uśmiechnęła się ciepło. – Może twój uśmiech nie jest zgubiony, tylko schowany? – powiedziała. – Czasem uśmiech chowa się w serduszku, gdy jest nam smutno.

Wróżka machnęła różdżką, a wokół nich pojawiły się maleńkie, błyszczące iskierki. – Zobacz, jak pięknie tańczą – szepnęła. – Każda iskierka to dobry uczynek. A ty, Polu, zrobiłaś dziś coś miłego?

Myszka pomyślała chwilę. – Dałam ziarenko głodnemu ptaszkowi – powiedziała cicho. – I pomogłam biedronce wrócić do domu. – I wtedy na pyszczku Poli pojawił się mały uśmiech.

– Widzisz? – ucieszyła się Iskierka. – Twój uśmiech wrócił, bo zrobiłaś coś dobrego. Prawdziwy uśmiech mieszka w sercu i budzi się, gdy jesteśmy życzliwi.

Myszka przytuliła wróżkę. – Dziękuję, Iskierko. Już wiem, że uśmiech nie ginie naprawdę, tylko czeka, aż znów będziemy dobrzy. – Iskierka pogłaskała Polę po główce i obie spojrzały w niebo pełne gwiazd.

– Czas spać – szepnęła wróżka. – Niech ci się śnią kolorowe sny o przyjaźni. Dobranoc, mała myszko. – I wróżka Iskierka zniknęła wśród migoczących gwiazd, a Pola zasnęła z uśmiechem na pyszczku.