Bajka o wiolonczeli, która uciszyła burzę

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki miały kolorowe dachy i dzwonki wiatru, mieszkał pan Cedryk – wiolonczela o najcieplejszym basowym głosie. Mieszkał na poddaszu starego sklepu z instrumentami, a każdy, kto go słyszał, mówił, że jego dźwięk jest jak duży, aksamitny kocyk.

Cedryk najbardziej lubił grać w pogodne wieczory. Siadał wtedy na balkonie, a dźwięki płynęły wśród gwiazd. Maluchy z sąsiedztwa – Olinek i Rufinek – przychodziły pod dom, by słuchać. Najbardziej podobały im się niskie nuty, które drżały w brzuchu.

Pewnego dnia niebo pociemniało. Chmury zaszumiały gniewnie, a wiatr zaczął gonić liście. Nadciągała burza. Olinek i Rufinek przestraszyli się i schowali w krzakach. Grzmoty były głośne jak złość.

Cedryk zobaczył drżące dzieci. Westchnął głęboko, przytulił swój gryf do policzka i zaczął grać. Najpierw cichutko, jakby pytał: „Słyszycie mnie?” Potem coraz śmielej – basowy dźwięk popłynął w stronę chmur.

Nuty wspinały się wysoko, a deszcz zaczął tańczyć zamiast bić. Grzmoty milkły, jakby słuchały. Niebo przestało się dąsać. Olinek i Rufinek wyjrzeli z krzaków – burza się uspokoiła, a dźwięk Cedryka był jak głos przyjaciela.

Gdy zagrzmiało ostatni raz, Cedryk zagrał najniższą, najcieplejszą nutę. Była taka spokojna, że nawet deszcz przestał padać. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, które migały w rytm wiolonczeli.

Olinek i Rufinek podeszły do balkonu. „Dziękujemy, Cedryku!” – szepnęły. A Cedryk odpowiedział: „Muzyka może wszystko uciszyć, nawet burzę”. Od tamtej pory każde dziecko w miasteczku wiedziało, że gdy jest strasznie, wystarczy posłuchać basu wiolonczeli.

Nastała cisza. Gwiazdy świeciły łagodnie, a Cedryk grał jeszcze przez chwilę najcichszą kołysankę. Olinek i Rufinek zamknęli oczy, czując, jak nuty kołyszą ich do snu. Dobranoc, mały przyjacielu. Niech muzyka zawsze przynosi ci spokój.