Bajka o wilku i świnkach, które chciały tańczyć

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, za zielonym wzgórzem, mieszkały trzy małe świnki: Róża, Tulipan i Stokrotka. Każda z nich miała domek zrobiony z czegoś innego. Róża zbudowała domek ze słomy, bo lubiła, jak pachnie latem. Tulipan postawił domek z patyków, bo uwielbiał ich chrzęst pod kopytkami. A Stokrotka ulepiła domek z gliny, bo była małą artystką i lubiła lepić.

Pewnego dnia, gdy świnki bawiły się w berka na łące, usłyszały dziwny odgłos. To był wilk! Ale nie taki straszny, jak w innych bajkach. Ten wilk miał na imię Florek i bardzo kochał muzykę. Niósł ze sobą małe pudełeczko, z którego wydobywały się wesołe dźwięki.

– Cześć, świnki! – zawołał Florek. – Czy mogę z wami potańczyć? Mam tu muzykę z lasu.

Świnki zdziwiły się, bo nigdy nie słyszały o tańczącym wilku. Róża schowała się za swoją słomianą chatkę, Tulipan zaś zaświergotał ze strachu, a Stokrotka wyjrzała ciekawie.

– Nie bójcie się – powiedział Florek. – Nie chcę wam zrobić krzywdy. Chcę tylko pokazać wam taniec wiewiórek, który wymyśliłem. – I zaczął podskakiwać w rytm muzyki, kręcąc ogonem.

Róża pierwsza wyjrzała zza chatki. – To naprawdę nie jest straszne – pisnęła. – Wyglądasz zabawnie! – I zaczęła podskakiwać razem z wilkiem. Tulipan dołączył, a Stokrotka zaproponowała, żeby zrobić wielki krąg taneczny na łące. Tańczyli, aż słońce zaczęło chylić się ku zachodowi.

– Muszę już iść do swojej nory – powiedział Florek. – Ale dziękuję wam za wspólną zabawę. Nauczyłem się, że każdy może być przyjacielem, nawet jeśli jest inny. – Świnki pomachały mu na pożegnanie, a potem poszły spać do swoich domków. Każda z nich czuła się bezpieczna i szczęśliwa.

Tej nocy księżyc świecił jasno nad wzgórzem, a wiatr niósł cichą melodię tańca. Świnki zasnęły przytulone do siebie, marząc o kolejnym spotkaniu z wilkiem Florkiem. I tak, w ciszy i spokoju, zakończył się ten wyjątkowy dzień.