Wilk i lis: Przyjaciele z lasu

— Bajka do czytania —

W gęstym lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, mieszkał wilk Borys. Miał szarą sierść i wielkie, łagodne oczy. Pewnego dnia wybrał się na spacer, ale gdy słońce zaczęło chować się za chmury, zorientował się, że zgubił drogę do swojej nory.

Borys usiadł pod starym dębem i westchnął. Wokoło było cicho, tylko liście szumiały. Nagle usłyszał ciche kroki. To była Zosia, mała lisica o rudym futerku i bystrym spojrzeniu. – Czemu tak siedzisz smutny? – zapytała.

Wilk opowiedział o swoim kłopocie. – Nie martw się – powiedziała Zosia. – Ja znam każdą ścieżkę w lesie. Pokażę ci drogę, ale potrzebuję twojej siły. Borys zgodził się z radością. – Razem na pewno damy radę! – szczeknął.

Ruszyli przed siebie. Po drodze natknęli się na szeroki strumyk. – Ja go przeskoczę – rzekł Borys i z łatwością pokonał wodę. Ale Zosia była za mała. – Podrzucę cię na grzbiet – zaproponował wilk. Lisica wskoczyła mu na plecy i oboje bezpiecznie przeszli na drugą stronę.

Potem weszli w gąszcz krzaków jeżyn. Kolce zasłaniały przejście. – To ja znajdę sposób – powiedziała Zosia. Przecisnęła się przez małą szczelinę i z drugiej strony odchyliła gałęzie, tworząc tunel. Borys przeczołgał się za nią, dziękując za spryt.

Szli dalej, aż trafili na polanę pełną grzybów. – To tutaj! – ucieszył się Borys. – Moja nora jest pod tym wzgórkiem. – Ale nagle zobaczyli, że wejście zasypały liście i patyki. Razem zaczęli odgarniać przeszkody – wilk swoimi wielkimi łapami, lis ostrymi pazurami. Po chwili nora była czysta.

Borys spojrzał na Zosię z wdzięcznością. – Dziękuję, przyjaciółko. Gdyby nie ty, błąkałbym się do nocy. – Zosia uśmiechnęła się. – A gdyby nie twoja siła, nie przeszlibyśmy strumyka. Każdy ma coś dobrego i razem możemy więcej.

Noc zapadła cicho. Gwiazdy migotały nad lasem. Borys i Zosia usiedli na mchu przed norą, patrząc w niebo. – Jutro pokażę ci inne ścieżki – obiecała lisica. – A ja nauczę cię, jak bezpiecznie polować – dodał wilk. Wkrótce zmęczenie wzięło górę. Oboje przytulili się do siebie, a las otulił ich ciszą. – Dobranoc, Borysie. – Dobranoc, Zosiu. – I tak zasnęli pod rozgwieżdżonym niebem.