Bajka o wilku i koźlątkach dla 4-latka

— Bajka do czytania —

W Zielonej Dolinie, na skraju lasu, mieszkała mama Kozia z trójką małych koźlątek: Białkiem, Łaciatkiem i Mruczkiem. Koźlątka uwielbiały brykać po łące i skubać soczystą trawę. Ale najbardziej kochały chrupiące marchewki, które mama przynosiła z ogródka.

Pewnego dnia, gdy mama poszła po zakupy, na polanie pojawił się Wilk. Nie był to zwykły wilk, tylko Wilk Chrupek, który miał miękkie futerko i wielkie, zielone oczy. Chrupek słyszał o koźlątkach i bardzo chciał je poznać, ale bał się, że będą się go bać.

Wilk podszedł do płotu i cicho zapytał: „Czy mogę się z wami pobawić?”. Koźlątka z początku schowały się za krzakiem, ale Białko, najodważniejsze, wyjrzało i spytało: „A nie będziesz nas gonił?”. Chrupek pokręcił głową: „Obiecuję, że będę grzeczny. Mam nawet ze sobą koszyk pełen marchewek!”.

Łaciatek i Mruczek wybiegły zza krzaka. „Marchewki? Uwielbiamy marchewki!” – zawołały. I tak Chrupek został zaproszony na podwórko. Koźlątka pokazały mu, jak skakać przez kałuże, a Wilk uczył je, jak tropić ślady w trawie.

Nagle zza węgła wybiegła mama Kozia. Zobaczyła wilka i krzyknęła: „Uciekajcie, dzieci!”. Ale Białko powiedziało: „Mamo, to Chrupek, nasz nowy przyjaciel! Przyniósł marchewki i wcale nie jest groźny”. Mama Kozia spojrzała uważnie na wilka, który spuścił wzrok i powiedział: „Przepraszam, że się tak wdarłem. Chciałem tylko pobawić się z koźlątkami”.

Mama Kozia westchnęła: „Dobrze, ale pamiętaj – w naszym domku rządzi zasada: dzielimy się wszystkim po równo”. Chrupek ucieszył się i wyjął z koszyka marchewki. Każdy dostał po jednej, a Wilk dostał ogryzek, bo był największy. Koźlątka chichotały, a Chrupek mruczał z zadowolenia.

Gdy słońce schowało się za pagórki, mama Kozia zaprosiła Chrupka na nocleg. Wilk położył się na sianie obok koźlątek i słuchał, jak mama opowiada bajkę o gwiazdach. „Jutro znów się spotkamy” – szepnął Chrupek i zamknął oczy.

Wilk Chrupek zasnął spokojnie, a wokół niego spały trzy małe koźlątka. Gwiazdy na niebie mrugały do nich, a wiatr cicho nucił kołysankę. W Zielonej Dolinie zapanowała cisza, a wszystkie zwierzęta – nawet te, które się kiedyś bały – wiedziały, że przyjaźń jest najważniejsza.