Bajka o wilku i koźlątkach

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, na skraju zielonej łąki, mieszkała mama koza z trójką małych koźlątek. Były to: Kicuś, Mela i Tuptuś. Każdego dnia, przed wyjściem na pastwisko, mama powtarzała im ważną zasadę: „Nie otwierajcie drzwi nikomu, dopóki nie usłyszycie mojego cichego, łagodnego głosu. Uważajcie na wilka!”.

Pewnego słonecznego poranka, mama koza pogłaskała każde koźlątko po miękkiej sierści i ruszyła w stronę łąki. Kicuś, Mela i Tuptuś zostali sami w przytulnej chatce. Bawili się wesoło, skacząc po poduszkach i układając klocki. Nagle usłyszeli głośne pukanie do drzwi.

„Puk, puk, puk! Otwórzcie, moje kochane dzieci!” – zawołał chrapliwy głos. To był wilk! Ale koźlątka nie dały się zwieść. „Mama ma cichy, delikatny głos, a ty mówisz jak stary, ochrypły pies!” – krzyknął odważnie Kicuś. Wilk, zły, że go rozpoznano, odszedł, ale nie na długo.

Wilk pobiegł do sklepu i kupił wielki słoik miodu. Połknął go szybko, bo myślał, że miód wygładzi mu gardło i sprawi, że jego głos będzie słodki jak u mamy kozy. Wrócił pod domek i znowu zapukał: „Puk, puk, puk! To ja, wasza mama! Otwórzcie!”.

Tym razem głos brzmiał łagodniej, ale koźlątka były czujne. Mela wyjrzała przez szparę w drzwiach i zobaczyła wielką, szarą łapę. „Mama ma białe kopytka, a ty masz brudną łapę!” – zawołała. Wilk, wściekły, że znów go przejrzano, tupnął nogą i pobiegł do młyna po mąkę.

Wilk umazał sobie łapy w białej mące, żeby wyglądały jak kopytka mamy kozy. Wrócił i zapukał po raz trzeci. Tym razem jego głos był słodki, a łapa biała. Tuptuś, najmłodsze koźlątko, ucieszył się i chciał otworzyć drzwi, ale Kicuś go powstrzymał. „Zaczekaj! Sprawdźmy, czy to na pewno mama!”.

Kicuś zawołał przez drzwi: „Mamo, zaśpiewaj naszą ulubioną piosenkę!”. Wilk nie znał słów, więc tylko zabełkotał coś niewyraźnie. Koźlątka domyśliły się podstępu i nie otworzyły. Wtedy wilk, zły i zmęczony, postanowił wejść przez komin! Wdrapał się na dach i zaczął spuszczać ogon w dół.

Na szczęście mama koza wróciła właśnie z pastwiska. Zobaczyła wilka na dachu i szybko podbiegła do chatki. Wzięła wielki garnek z wodą i postawiła go pod kominem. Wilk, zsuwając się, wpadł prosto do garnka! Woda była zimna, a wilk tak się przestraszył, że wyskoczył i uciekł w las, obiecując, że już nigdy nie będzie oszukiwał.

Mama koza przytuliła swoje dzielne koźlątka. „Jesteście mądre i odważne” – powiedziała z dumą. Od tej pory wszystkie koźlątka wiedziały, że zawsze trzeba słuchać mamy i być ostrożnym, nawet gdy ktoś wydaje się miły. A wilk? Cóż, od tamtej pory unikał koźlątek i zajął się zbieraniem jagód w lesie.