Wilk Hugo i leśna przyjaźń

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie słońce zaglądało między drzewa, mieszkał wilk o imieniu Hugo. Miał szarą sierść, miękkie łapy i wielkie, złote oczy. Ale Hugo był smutny – nikt nie chciał się z nim bawić.

Inne zwierzęta zawsze uciekały, gdy tylko go zobaczyły. „To groźny wilk!” – szeptały zające i sarny. Hugo siadał na wzgórku i patrzył, jak wiewiórki skaczą z gałęzi na gałąź. Chciał do nich dołączyć, ale za każdym razem, gdy się zbliżał, wszyscy chowali się w norach.

Pewnego dnia Hugo usłyszał cichutki płacz. Za krzakiem borówek siedziała mała wiewiórka Rudzia. „Zgubiłam wszystkie orzeszki na zimę” – szlochała. Hugo chciał pomóc, ale bał się, że Rudzia ucieknie. Przecież był wilkiem!

Rudzia podniosła głowę i zobaczyła Hugo. Już miała uciekać, ale wilk powiedział łagodnie: „Nie bój się. Pomogę ci znaleźć orzeszki”. Wiewiórka spojrzała na niego zdziwiona. Hugo miał w oczach coś dobrego. Zgodziła się.

Hugo węszył wśród traw. „Tu coś pachnie – powiedział i kopnął liście. Pod nimi leżało osiem lśniących orzeszków. Rudzia klasnęła w łapki. „Jesteś wspaniały!” – zawołała. Razem znaleźli jeszcze dziesięć orzeszków. Rudzia przestała się bać. „Chodź, przedstawię cię moim przyjaciołom” – powiedziała.

Przyszły zając Długouchy i jeż Kłaczek. Na początku stali z daleka. Ale Rudzia opowiedziała, jak Hugo jej pomógł. Wtedy Długouchy zapytał: „Zagrasz z nami w chowanego?” Hugo uśmiechnął się szeroko. Bawił się z nimi aż do zachodu słońca.

Kiedy niebo zrobiło się pomarańczowe, zwierzęta poszły do domów. Hugo został sam, ale już nie był smutny. Położył się na miękkim mchu i patrzył na pierwsze gwiazdy. „Jutro znów się spotkamy” – pomyślał i zamknął oczy. W lesie zrobiło się cicho i spokojnie. Dobranoc, Hugo. Dobranoc, maleńki wilku.