Wielkanocny zajączek Bazyli i tajemnica dzielenia się

— Bajka do czytania —

Bazyli był małym, szarym zajączkiem, który uwielbiał Wielkanoc. Każdej wiosny malował pisanki i ukrywał je w lesie. W tym roku postanowił, że stworzy najcudowniejsze jajka, jakie kiedykolwiek widziano.

Przez cały tydzień Bazyli siedział w swojej norce i malował. Jego pędzelek tańczył po skorupkach, tworząc wzory z kwiatków, gwiazdek i słoneczek. Był tak zajęty, że nie słyszał, jak ktoś puka do drzwi. Nie zauważył nawet, że słońce już dawno zaszło.

Pewnego ranka do norki zapukała wiewiórka Lenka. – Bazylku, potrzebuję twojej pomocy! – pisnęła. – Wiatr zniszczył moje gniazdo i nie mam gdzie mieszkać. Czy możesz pomóc mi je naprawić?

Bazyli westchnął. Miał przecież tyle jajek do pomalowania! – Przykro mi, Lenko, ale jestem bardzo zajęty. Może później? – odpowiedział i zamknął drzwi. Lenka odeszła smutna, a Bazyli wrócił do malowania. Ale nagle poczuł, że farby nie są już takie kolorowe. Jego serce stało się ciężkie jak kamień.

Zajączek odłożył pędzel i wybiegł z norki. Pobiegł do starego dębu, gdzie mieszkała Lenka. Widząc ją zbierającą gałązki, poczuł wstyd. – Lenko, przepraszam. Chciałbym ci pomóc – powiedział cichutko. Wiewiórka uśmiechnęła się i podała mu gałązki.

Razem pracowali całe popołudnie. Bazyli podawał patyki, Lenka splatała je w gęstą ścianę. Kiedy gniazdo było gotowe, wiewiórka zatańczyła z radości. – Dziękuję, Bazylku! Nigdy nie zapomnę twojej pomocy! – zawołała. Bazyli poczuł w sercu ciepło, jakby słońce wschodziło w środku nocy.

Wieczorem Bazyli wrócił do norki. Na stole wciąż czekały niedokończone pisanki. Ale teraz zamiast malować, otworzył okno i wyjrzał na gwiazdy. Zrozumiał, że prawdziwa magia nie tkwi w najpiękniejszych jajkach, ale w tym, jak potrafimy być dla siebie dobrzy.

Następnego dnia Bazyli zaprosił Lenkę i inne zwierzęta na wielkanocne śniadanie. Wszyscy razem dekorowali jajka, śmiali się i opowiadali historie. Potem każdy dostał po jednej pisance – i to był najpiękniejszy poranek w lesie.

Gdy słońce zaszło, Bazyli położył się na mchu i patrzył w niebo. Gwiazdy mrugały do niego wesoło. – Dobranoc, przyjaciele – szepnął. – Jutro znów będziemy razem. I zamknął oczy, słysząc cichy szum strumyka i czując zapach wiosny. Spokojny sen otulił go jak miękki kocyk.