Księżniczka Kaja i Wielkanocny Króliczek

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym zamku mieszkała księżniczka Kaja. Była bardzo wesoła, ale pewnego dnia zrobiła się smutna – zbliżała się Wielkanoc, a w całym zamku nie było ani jednego jajka do ozdobienia. – Jak dzieci z wioski będą szukać pisanek, skoro nie mamy ich gdzie schować? – westchnęła.

Rycerz Albert, jej najlepszy przyjaciel, postanowił pomóc. – Nie martw się, Kajo! Wyruszymy do zaczarowanego lasu. Podobno mieszka tam króliczek wielkanocny, który zna sekret prawdziwych jajek. – Kaja uśmiechnęła się i wzięła go za rękę. Razem wyszli z zamku, a słońce świeciło im prosto w oczy.

W lesie było cicho i zielono. Nagle usłyszeli ciche pukanie – to mały, biały króliczek chował się za krzakiem. – Nie bój się – powiedziała Kaja łagodnie. – Jesteśmy przyjaciółmi. Króliczek wyjrzał i szepnął: – Boję się, że dzieci nie znajdą moich jajek. Chowam je, ale zawsze zostają odkryte za szybko. A potem wszyscy są smutni, że zabawa trwała tak krótko.

Rycerz Albert pomyślał chwilę. – A gdyby tak ukryć jajka nie tylko w lesie, ale też w zamku i w ogrodzie? Wtedy szukanie trwałoby dłużej i byłoby więcej radości. – Króliczkowi zaświeciły się oczy. – To świetny pomysł! – zawołał. – Ale potrzebuję pomocy, żeby zanieść tyle jajek.

Księżniczka Kaja i rycerz Albert zgodzili się pomóc. Króliczek otworzył swój koszyk, a w środku lśniły kolorowe pisanki – czerwone, niebieskie, żółte i zielone. Każda miała inny wzorek. – Piękne! – zachwyciła się Kaja. Razem chowali jajka pod krzakami, za doniczkami i w zagłębieniach starych drzew. Króliczek skakał z radości.

Kiedy wszystko było gotowe, króliczek podziękował im serdecznie. – Dzięki wam przekonam się, że dzielenie się radością z innymi jest najważniejsze. – Kaja uściskała go i razem z Albertem wrócili do zamku. Tego wieczoru w całej wiosce słychać było śmiechy dzieci, które znalazły jajka. Kaja patrzyła przez okno i czuła ciepło w sercu.

Nadeszła noc. W zamku zrobiło się cicho, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Księżniczka Kaja położyła się do łóżka, a rycerz Albert usiadł przy niej. – Dobranoc, Kajo – szepnął. – Jutro znów będziemy pomagać komuś innemu. – Kaja zamknęła oczy, słysząc tylko szum wiatru i cichy stukot małych łapek – to króliczek tańczył pod jej oknem. Wkrótce zasnęła spokojnie, marząc o kolorowych pisankach i przyjaźni.