Wielkanocne jajko i przyjaciele

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała rodzina kolorowych jajek wielkanocnych. Były tam jajka w paski, w kropki, w kwiatki – każde piękne i wyjątkowe. Tylko jedno małe jajko, białe i gładkie, czuło się inne. 'Dlaczego nie mam żadnych wzorków?' – myślało smutno.

Pewnego dnia, gdy wszyscy spali, białe jajko postanowiło wyruszyć w świat, by znaleźć kogoś, kto pomoże mu stać się kolorowym. Wytoczyło się cichutko z koszyka i potoczyło w stronę lasu.

Po drodze spotkało kurkę, która grzebała w ziemi. 'Dzień dobry, kurko – powiedziało jajko. – Czy mogłabyś pomóc mi zdobyć choć jedną kropkę?' Kurka uśmiechnęła się i dziobkiem delikatnie postawiła na jajku małą, złotą kropkę. 'To będzie twój pierwszy wzorek' – powiedziała.

Jajko potoczyło się dalej. Spotkało zajączka, który skakał po łące. 'Zajączku, czy mógłbyś dodać mi pasek?' Zajączek machnął ogonkiem i na jajku pojawił się różowy pasek. 'Dziękuję!' – ucieszyło się jajko.

Następnie spotkało baranka z wełnianą chmurką. 'Baranku, czy możesz zrobić mi serduszko?' Baranek dotknął jajka miękką wełną i na białej skorupce zakwitło czerwone serduszko. Jajko było coraz piękniejsze.

Wróciło do domu, gdy słońce zachodziło. W koszyku wszystkie jajka spojrzały na nie z podziwem. 'Jesteś najpiękniejsze ze wszystkich!' – powiedziały. A białe jajko odpowiedziało: 'To dzięki moim przyjaciołom. Każdy dał mi coś od siebie.'

Wieczorem, gdy księżyc świecił nad lasem, jajko ułożyło się wygodnie w koszyku. Czuło się szczęśliwe i kochane. Przymknęło oczy, a przez okno wpadały gwiazdy, które mrugały do niego na dobranoc. 'Dobranoc, przyjaciele' – szepnęło i zasnęło spokojnie.