Bajka o wędkowaniu muchowym dla dzieci

— Bajka do czytania —

Nad srebrzystym strumieniem mieszkał mały zajączek Franek, który uwielbiał patrzeć, jak woda tańczy w blasku słońca. Pewnego dnia zobaczył starego wilka stojącego po kolana w wodzie – machał cienkim kijkiem, a z końca zwisała nitka z kolorowym piórkiem.

Franek podskoczył bliżej i zapytał: – Co ty robisz, wilku? Czy to jakaś zabawa? Stary wilk uśmiechnął się chytrze. – To wędkowanie muchowe – szepnął. – Nie łowię zwykłych ryb, tylko próbuję namówić pstrąga, żeby wskoczył do mojej siatki na chwilę radości.

Franek był bardzo ciekawy. – Dlaczego nie używasz robaka? – zapytał. Wilk odpowiedział: – Bo muchówka to sztuka. Naśladuję fruwające owady, a ryba myśli, że to smaczny posiłek. Ale najważniejsze to być cicho i cierpliwym. Zajączek postanowił spróbować sam.

Następnego dnia Franek wziął mały kijek z wikliny, przywiązał do niego czerwoną wstążkę i pobiegł nad strumień. Stanął na kamieniu, zamachnął się i… wstążka zaplątała mu się w uszy. – Och, nie tak łatwo, jak myślałem – mruknął rozczarowany.

Wilk przyszedł mu z pomocą. – Cierpliwości, mały przyjacielu. Muchówka wymaga spokoju w sercu. Zamiast próbować na siłę, usiądź nad wodą i posłuchaj, co mówi strumień. Franek usiadł na trawie, zamknął oczy i wsłuchał się w plusk wody.

Nagle zobaczył coś pięknego – nad wodą tańczyły ważki o skrzydłach jak tęcza. Ryby wyskakiwały nad powierzchnię, a liście wirowały na wietrze. Franek zapomniał o łowieniu. – Już rozumiem – szepnął. – Muchówka to nie tylko złapanie ryby, to bycie częścią tej ciszy.

Po kilku dniach Franek znów stanął nad strumieniem. Tym razem jego wstążka frunęła lekko jak prawdziwa mucha. Nagle woda się zmarszczyła – mały pstrąg podpłynął i dotknął wstążki nosem. Franek nie szarpnął kijkiem, tylko uśmiechnął się i powiedział: – Dziękuję za tę chwilę. Pstrąg odpłynął, a zajączek poczuł w sercu ciepło.

Wieczorem Franek wrócił do norki, a mama zapytała, czy coś złowił. – Złowiłem najważniejsze – odpowiedział. – Cierpliwość, przyjaźń i zapach wody. Mama pogłaskała go po głowie i przytuliła. Franek spojrzał w okno – na niebie migotały gwiazdy, a on poczuł, że to był najpiękniejszy dzień. Zamknął oczy i szepnął: – Dobranoc, strumieniu. Dobranoc, gwiazdy. I zasnął spokojnie.