Tajemnica Kolorowego Ogrodu

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka mała Zosia wybrała się do ogrodu swojej babci. W ogrodzie rosły kolorowe warzywa: czerwone pomidory, zielone ogórki, pomarańczowe marchewki i fioletowe bakłażany.

Zosia usiadła na trawie i westchnęła. – Nie lubię jeść warzyw – powiedziała cichutko. Nagle usłyszała cichy głosik: – A wiesz, że każdy z nas ma swoją tajemnicę? To była marchewka, która wystawiła swój zielony czubek z ziemi.

Marchewka uśmiechnęła się i powiedziała: – Jeśli mnie zjesz, twoje oczy staną się bystre jak u sowy. Zosia zdziwiła się, bo nie wiedziała, że warzywa mówią. Wtedy odezwał się pomidor: – A ja sprawię, że twoje serce będzie biło mocno i zdrowo!

Ogórek dodał: – Ja nawilżę twoją skórę, żebyś była gładka jak aksamit. Bakłażan zaś szepnął: – A ja dodam ci siły, żebyś mogła biegać i skakać do woli.

Zosia spojrzała na warzywa z podziwem. – Naprawdę? – zapytała. – Tak – odpowiedziały chórem. – Ale musisz nas zjeść, żebyśmy mogli zadziałać. Zosia pomyślała o swoich oczach, sercu, skórze i sile. – Spróbuję – powiedziała nieśmiało.

Babcia podeszła z koszykiem i uśmiechnęła się. – Widzę, że rozmawiasz z moimi warzywami. Zosia kiwnęła głową. – Babciu, chcę spróbować marchewki i pomidora. Babcia podała jej kawałek marchewki. Zosia ugryzła i poczuła chrupnięcie. – Mniam! – zawołała.

Od tego dnia Zosia codziennie jadła warzywa z ogrodu babci. Czuła się silna i zdrowa, a wieczorem, gdy kładła się spać, dziękowała warzywom za ich dary.

Kiedy księżyc świecił nad ogrodem, a gwiazdy migotały na niebie, Zosia zamknęła oczy i szepnęła: – Dobranoc, marchewko, pomidorze, ogórku i bakłażanie. Śpijcie słodko. I zasnęła spokojnie, wiedząc, że jutro znów zje coś pysznego i zdrowego.