Bajka o Warszawie dla dzieci

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, kiedy nad Warszawą zapadł już zmrok, mała Zosia nie mogła zasnąć. Leżała w swoim łóżeczku i patrzyła przez okno na migoczące światła. Nagle zobaczyła coś niezwykłego – na parapecie siedziała Syrenka z tarczą i mieczem!

– Nie bój się – powiedziała Syrenka cichutko, jakby śpiewała. – Jestem warszawską Syrenką i przyszłam opowiedzieć Ci o naszym pięknym mieście. Zosia przetarła oczy ze zdumienia, ale Syrenka uśmiechnęła się i wyciągnęła do niej rękę.

– Chodź, pokażę Ci Warszawę od strony Wisły – zaproponowała. Zosia wzięła Syrenkę za rękę i nagle znalazły się nad rzeką. Woda błyszczała w blasku księżyca, a w oddali widać było Most Świętokrzyski.

– To tutaj Stare Miasto – powiedziała Syrenka, wskazując na kolorowe kamieniczki. – Każda z nich ma swoją historię. Zosia spojrzała na mury i usłyszała dźwięk hejnału z wieży Zamku Królewskiego.

Potem Syrenka zaprowadziła Zosię do Łazienek Królewskich. Po alejkach spacerowały dumne pawie, które machały ogonami w rytm nocnej ciszy. – To moi przyjaciele – szepnęła Syrenka. – Lubią słuchać opowieści o dawnych królach.

– A teraz czas na legendę – rzekła Syrenka. – Dawno, dawno temu broniłam Warszawy przed złymi ludźmi. Mój miecz i tarcza wciąż strzegą miasta, żebyś Ty, Zosiu, mogła czuć się bezpiecznie. Dziewczynka spojrzała na Syrenkę z podziwem.

– Dziękuję za tę przygodę – powiedziała Zosia, gdy wróciły do jej pokoju. Syrenka pogłaskała ją po głowie i zanuciła cichą kołysankę o Wiśle i gwiazdach. Oczy Zosi zaczęły się zamykać, a Syrenka rozpłynęła się w powietrzu jak mgła.

Następnego ranka Zosia obudziła się uśmiechnięta. Na parapecie nie było już Syrenki, ale w sercu Zosi pozostała miłość do Warszawy. Każdego wieczoru patrzyła w niebo i szeptała: – Dobranoc, Warszawo, dobranoc, Syrenko.