Uran i zagubiony pyłek

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w ogromnym kosmosie, istniała mała planeta o imieniu Uran. Uran była wyjątkowa, ponieważ kręciła się na boku, a nie prosto jak inne planety. Inne planety czasami się z niej śmiały, ale Uran miała ogromne serce.

Uran czuła się samotna, bo nikt nie chciał się z nią bawić. Tylko Słońce uśmiechało się do niej każdego ranka, ale to nie wystarczało, by poczuć się szczęśliwą.

Pewnego dnia Uran usłyszała cichy płacz. To był mały pyłek kosmiczny, który zgubił się w przestrzeni. Pyłek trząsł się ze strachu i nie wiedział, gdzie jest jego dom.

Uran zapytała: 'Dlaczego płaczesz?' Pyłek odpowiedział: 'Nie wiem, jak wrócić do mojej chmury. Wszystkie chmury wyglądają tak samo, a ja jestem taki malutki.'

Uran pomyślała chwilę, a potem zaczęła się obracać. Jej nietypowy obrót stworzył delikatny błękitny wiatr, który wirował wokół pyłku, tworząc ścieżkę światła.

Wiatr popchnął pyłek w stronę jego domu – wielkiej, puszystej chmury, która unosiła się tuż obok. Pyłek był bardzo wdzięczny i zawołał: 'Dziękuję, Uranie! Jesteś cudowna!'

Inne planety zobaczyły, jak Uran pomogła. Zaczęły ją chwalić: 'Jesteś wyjątkowa, Uranie! Twój nietypowy obrót to prawdziwy dar!' Uran uśmiechnęła się – po raz pierwszy poczuła się dumna z tego, kim jest.

Od tej pory Uran nie czuła się już samotna. Wiedziała, że bycie innym to dar. Gdy zapadła noc, gwiazdy zaśpiewały Uran kołysankę. Uran zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, otulona błękitnym światłem. Dobranoc, Uranie, dobranoc, mały kosmiczny przyjacielu.