Bajka o tym, jak Skrzacik Zguba zwrócił pogubione iskierki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie na Pagórku Radosnym mieszkał Skrzacik Zguba. Był mały, miał czerwony kubraczek i wielkie, okrągłe okulary, bo ciągle coś gubił – raz rękawiczkę, raz drugi bucik. Tego dnia, wracając z jagodowej polany, potknął się o korzeń i zobaczył coś błyszczącego w mchu.

Skrzacik pochylił się i znalazł maleńki, srebrny woreczek. Kiedy go rozwiązał, wysypało się z niego sto malutkich iskierek – każda lśniła jak gwiazdka i delikatnie grzała w dłoń. „Ale cudowne skarby!” – szepnął zachwycony Zguba. „Mogłyby oświetlić moją norkę i ogrzać stopy w zimne noce.” Włożył iskierki głęboko do kieszeni i pobiegł dalej, zadowolony.

W połowie drogi usłyszał cichutki płacz. To trzy Polne Myszy płakały pod krzakiem jeżyn. „Zgubiliśmy wianuszek z iskierek, który dostałyśmy od Babci Mgiełki na urodziny – piszczały. – Bez niego nasze serduszka są smutne.” Skrzacik poczuł, że iskierki w kieszeni nagle zrobiły się cięższe.

Zamiast iść do domu, Zguba pobiegł na Skrawek Mgiełek – zawsze tam trafiają zgubione rzeczy. Na skraju polany stała Babcia Mgiełka, starsza Pani Skrzacik z srebrnym włosem w kok. „Czy słyszałaś o iskierkach dla Myszek?” – zapytał nieśmiało. Babcia uśmiechnęła się ciepło. „Tak, to one ogrzewają ich serca i pomagają znaleźć drogę do domu.”

Zguba wyjął woreczek i wyciągnął go do Babci. „Proszę, to je znalazłem.” Mgiełka poklepała go po ramieniu. „Jesteś dzielnym skrzacikiem, Zgubo. Uczciwość to najjaśniejsza iskierka ze wszystkich.” Ku zaskoczeniu Zguby, Babcia wsypała mu do ręki trzy iskierki. „Dla ciebie, za twój dobry uczynek.”

Zguba pobiegł do Myszki, oddał wianuszek, a one aż podskoczyły z radości. Potem wrócił do swojej norki, położył trzy iskierki na parapecie i patrzył, jak migoczą jak prawdziwe gwiazdy. Nagle zrozumiał: iskierki były piękne, ale jeszcze piękniejsze było to, że je oddał.

Tego wieczoru Skrzacik usiadł na werandzie, patrząc w niebo. Iskierki na parapecie tańczyły w rytm jego oddechu. „Dobranoc, maleńkie światła” – szepnął i zamknął oczy. W lesie zapanowała cisza, tylko daleko, na polanie, Myszy nuciły kołysankę. I tak, pod gwiazdami, Zguba zasnął spokojnie.