Tygrysek Tolo i Gwiazdka Odwagi

— Bajka do czytania —

W złocistym lesie, gdzie liście szeptały cichutko jak motyle skrzydła, mieszkał mały tygrysek o imieniu Tolo. Tolo miał mięciutkie, pomarańczowe futerko w czarne paseczki i ogonek, który merdał jak frędzel.

Tolo bardzo chciał być odważny. Każdego ranka patrzył na starsze tygrysy, które głośno ryczały i skakały wysoko. „Ja też tak chcę!” – myślał, ale gdy próbował zaryczeć, wychodziło mu tylko cichutkie „miau”.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Tolo usłyszał cichutki płacz. To była mała sójka, która zgubiła drogę do gniazda. „Boję się ciemności” – pisnęła sójka, trzepocząc skrzydełkami.

Tolo poczuł, że jego serduszko bije szybciej. Chciał pomóc, ale bał się, że nie da rady. „Jestem za mały, za cichy” – szepnął do siebie. Wtedy przypomniał sobie, co mówiła mama: „Odwaga nie zawsze jest głośna. Czasem jest cicha jak kropla rosy”.

Tolo wziął głęboki oddech i zapytał sójkę: „Czy chcesz, żebym ci poświecił? Moje oczy widzą w ciemności”. Sójka kiwnęła główką. Tolo powoli, krok za krokiem, prowadził ją przez mchy i paprocie, aż do wysokiego dębu, gdzie czekała mama sójka.

„Dziękuję, mały tygrysku!” – zaćwierkała sójka. Tolo poczuł ciepło w brzuszku. Nie ryczał głośno, nie skakał wysoko, ale zrobił coś ważnego – pomógł komuś, kto się bał.

Tej nocy, gdy gwiazdy zapaliły swoje lampki na niebie, Tolo położył się w swoim legowisku. Mama pogłaskała go po paskach i powiedziała: „Jesteś odważny na swój sposób, synku. I to wystarczy”.

Tolo zamknął oczy, słysząc szum liści i cichy śpiew świerszczy. Wiedział, że jutro znów będzie próbował, ale dziś – dziś był po prostu sobą. I to było najpiękniejsze. Dobranoc, mały tygrysku. Śpij spokojnie pod gwiazdami.