Traktor Franek i Koparka Krysia

— Bajka do czytania —

Na małym placu budowy, gdzie słońce świeciło wesoło, mieszkały dwa pojazdy: czerwony traktor Franek i żółta koparka Krysia. Franek lubił wozić piasek, a Krysia kopać wielkie doły. Każdego dnia pracowały obok siebie, ale nigdy nie bawiły się razem.

Pewnego razu Franek próbował przewieźć ogromną górę piasku. Jego przyczepa była tak ciężka, że koła grzęzły w ziemi. „Ojej, nie dam rady!” – westchnął smutno. Krysia zobaczyła to z daleka i podjechała bliżej. „Franku, czy mogę ci pomóc?” – zapytała cichutko.

Franek spojrzał na Krysię. „Myślisz, że dasz radę? To bardzo dużo piasku!” – powiedział z nadzieją. Krysia uśmiechnęła się swoją wielką łyżką. „Mogę przekopać drogę i zrobić ci równą ścieżkę. Wtedy pojedziesz łatwiej!” – zaproponowała.

I tak koparka zaczęła kopać mały rów, a traktor jechał za nią. Piasek przesypywał się gładko, a Franek mógł wieźć go bez wysiłku. „Dziękuję, Krysiu! Jesteś bardzo mądra!” – zawołał radośnie. Krysia zatrąbiła klaksonem: „To nic, lubię pomagać!”.

Potem Krysia chciała wykopać dół pod nowy domek dla ptaków. Ale ziemia była twarda i jej łyżka ślizgała się po kamieniach. Franek podjechał i swoimi dużymi kołami ubił ziemię, żeby była miękka. „Teraz spróbuj!” – powiedział. Krysia wbiła łyżkę i dół powstał w mgnieniu oka.

Od tego dnia Franek i Krysia pracowali razem. Kiedy jeden potrzebował pomocy, drugi od razu przyjeżdżał. Na placu budowy zrobiło się weselej, a wszystkie inne maszyny patrzyły na nich z podziwem. „Razem wszystko idzie łatwiej!” – mruczał stary walec.

Gdy słońce zaczęło chować się za chmury, Franek i Krysia zaparkowały obok siebie. „Dobrze, że jesteś moim przyjacielem” – szepnął Franek. „Ja też się cieszę” – odpowiedziała Krysia, zamykając oczy. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a plac budowy zasnął cichutko.

A ty, maleńki, zamknij oczka i pomyśl o swoich przyjaciołach. Może jutro też komuś pomożesz? Dobranoc, śpij słodko.