Bajka o Tosi i Tymku, którzy znaleźli zaczarowane ziarenko

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego popołudnia Tosia i jej młodszy braciszek Tymek bawili się w ogrodzie pod starą jabłonią. Nagle Tymek zobaczył coś małego, co błyszczało w trawie jak małe słoneczko.

– Tosiu, patrz! Co to za skarb? – zawołał Tymek, podnosząc maleńkie, złociste ziarenko. Było okrągłe i lśniło jakby ktoś posypał je brokatem. Tosia przyjrzała mu się uważnie. – To chyba zaczarowane ziarenko – szepnęła. – Musimy je zasadzić i zobaczyć, co z niego wyrośnie.

Pobiegli do domu po małą doniczkę, ziemię i wodę. Tosia delikatnie włożyła ziarenko do ziemi, a Tymek ostrożnie polał je wodą z konewki. – Teraz musimy czekać – powiedziała Tosia. – Każdego dnia będziemy podlewać roślinkę i mówić jej miłe słowa.

Minął dzień, potem drugi, a w doniczce nic nie rosło. Tymek zaczął się niecierpliwić. – Może to zwykłe ziarenko? – mruknął. – Daj mu czas – uśmiechnęła się Tosia. – Czasem trzeba cierpliwie czekać, żeby zobaczyć coś pięknego.

Trzeciego dnia rano Tymek krzyknął z radości: – Rośnie! Z ziemi wystawała malutka, zielona łodyżka. Tosia i Tymek klęknęli obok doniczki i szeptali do roślinki: – Jesteś dzielna, rośnij szybko. Każdego dnia podlewali ją i mówili jej coś miłego.

Po tygodniu łodyżka urosła wysoko, a na jej szczycie pojawił się pączek. – Jutro na pewno zakwitnie – powiedziała Tosia. Tymek nie mógł się doczekać. Wieczorem przykryli doniczkę kocykiem, żeby roślinka miała ciepło.

Następnego dnia obudził ich cudowny zapach. Na łodyżce rozkwitł ogromny, srebrzysty kwiat, który świecił w słońcu jak gwiazda. – To nasz kwiat cierpliwości – powiedziała Tosia. – Wyrósł, bo o niego dbaliśmy i nie poddaliśmy się, gdy trzeba było czekać.

Tego wieczoru, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Tosia i Tymek usiedli obok doniczki. Kwiat delikatnie migotał, jakby mówił im dobranoc. – Czas spać – ziewnął Tymek. – Jutro znów podlejemy nasz kwiat. I tak, przytuleni do siebie, zasnęli spokojnie, a gwiazdy na niebie uśmiechały się do nich.