Bajka o Tosi i Tymku

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym domku nad strumykiem, mieszkała Tosi – mały, pluszowy zajączek o miękkich uszach. Obok, w krzaczku jeżyn, mieszkał Tymek – jeżyk z kolczastym grzbietem i wielkimi oczami. Byli najlepszymi przyjaciółmi.

Któregoś dnia Tosi znalazła na łące coś błyszczącego – mały, okrągły kamyk, który mienił się jak gwiazdka. „Ojej, jaki piękny!” – pisnęła radośnie. Podniosła go i przyłożyła do ucha – kamyk szeleścił jak muszelka.

Tymek też go zobaczył i podbiegł. „Pokaż, pokaż!” – zawołał. Tosi nie chciała oddać. „To mój kamyk, znalazłam go pierwsza!” – powiedziała. Tymek spuścił wzrok i zrobiło mu się smutno.

Tosi spojrzała na przyjaciela. Widziała, że Tymek też chciałby potrzymać ten cudowny kamyk. Pomyślała chwilkę i powiedziała: „Dobra, możesz na chwilkę. Później mi oddasz”. Tymek się uśmiechnął.

Tymek wziął kamyk, położył go na łapce i zaczął turlać. Śmiali się oboje, gdy kamyk toczył się po trawie. „A może pobawimy się razem?” – zaproponował Tymek. Tosi kiwnęła głową.

Razem zbierali kamyki i liście, układali wzory na ziemi. Kamyk błyszczał w słońcu. Zrobili z niego środek kwiatka z listków. Zabawa była taka wesoła, że zapomnieli o czasie.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, mama Tosi zawołała na kolację. Tosi i Tymek pożegnali się. „Dobrze się bawiłam” – powiedziała Tosi. „Ja też, dzięki, że się podzieliłaś” – odparł Tymek.

Wieczorem Tosi leżała w swoim łóżeczku. Za oknem świeciły pierwsze gwiazdy. Zamknęła oczy i pomyślała: „Dzielenie się sprawia, że serce jest lekkie jak piórko”. I zasnęła słodko, marząc o swoich przygodach z Tymkiem. Dobranoc, Tosi. Dobranoc, Tymku. Dobranoc, gwiazdki.