Piernikowy duszek z Torunia

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru mała Zosia przyjechała z rodzicami do Torunia. Miasto było pełne starych, ceglanych budynków i pachniało piernikami. Gdy tylko zapadł zmrok, Zosia wyjrzała przez okno i zobaczyła coś niezwykłego.

Z wieży ratusza zsunął się malutki, złocisty duszek. Miał okrągły brzuszek i pachniał cynamonem. „Jestem Piernik – szepnął. – Chcesz zobaczyć Toruń od środka?” Zosia skinęła głową, a duszek chwycił ją za rękę.

Najpierw polecieli nad Wisłę. Rzeka błyszczała w świetle księżyca jak srebrna wstążka. „To tutaj dawniej przypływały statki z przyprawami” – opowiadał Piernik. Zosia zobaczyła, jak z wody wyskakują małe, świecące rybki.

Potem wylądowali na Rynku Staromiejskim. Kamienne płyty same tańczyły pod ich stopami, a z każdego okna dobiegała cicha, skrzypcowa muzyka. „Posłuchaj – powiedział duszek. – To nuty, które grają stare mury.”

Następnie zaprowadził Zosię pod Krzywą Wieżę. „Spróbuj stanąć prosto i wypowiedzieć życzenie” – szepnął. Zosia zamknęła oczy i pomyślała o tym, żeby zawsze mieć takich przyjaciół jak Piernik. Wieża lekko się zachwiała, jakby kiwała głową.

Na koniec usiedli na dachu kamienicy przy Rynku. Nad nimi rozciągało się niebo pełne gwiazd. Piernik wyjął z kieszeni mały piernikowy kamyk i wręczył go Zosi. „To okruch toruńskiej magii – rzekł. – Będzie ci przypominał o dzisiejszej nocy.”

Gdy Zosia otworzyła oczy, leżała już w swoim łóżku w hotelu. Obok leżał maleńki, pachnący piernik. Przez okno wpadało światło księżyca, a na parapecie tańczył blask gwiazd. Zosia uśmiechnęła się i zasnęła, marząc o kolejnej przygodzie w Toruniu.