Bajka o Topieniu Marzanny dla dzieci

— Bajka do czytania —

W małej wiosce nad rzeką mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Był koniec zimy, a słońce zaczynało już mocniej przygrzewać. Pewnego dnia babcia powiedziała: – Zosiu, czas pożegnać zimę. Zrobiłyśmy to co roku – zbudujemy Marzannę.

Zosia bardzo lubiła te przygotowania. Babcia przyniosła słomę, stare spódnice i kolorowe wstążki. – Marzanna to pani Zima – tłumaczyła babcia. – Kiedy odpłynie, wiosna będzie mogła przyjść do nas z kwiatami i ciepłem.

Dziewczynka pomagała związywać słomę w kształt sukni. Dołożyła do tego koszulkę w żółte paski i czerwoną chustkę. – Wygląda trochę smutno – szepnęła Zosia, patrząc na słomianą lalkę. – Ale to znaczy, że zima odchodzi – odparła babcia z uśmiechem.

Następnego dnia w południe wyszły na łąkę. Zosia niosła Marzannę ostrożnie, jak prawdziwą panią. Nad rzeką babcia wyjęła małą tratwę z patyków. – Położymy ją tutaj i puścimy z prądem – powiedziała. Zosia zmarszczyła brwi. – A nie będzie jej smutno?

– Nie, kochanie – babcia pogłaskała ją po głowie. – Marzanna spełnia swoją rolę. Kiedy odpływa, zabiera ze sobą cały chłód i śnieg. To piękny zwyczaj: dziękujemy zimie za jej trudy, a potem otwieramy drzwi wiośnie.

Zosia skinęła głową. Razem położyły Marzannę na tratwie i delikatnie popchnęły ją na środek rzeki. Prąd porwał lalkę, a wstążki powiewały jak skrzydła. Wtedy Zosia zauważyła coś żółtego na brzegu – to były pierwsze krokusy! – Babciu, wiosna już czeka!

Wróciły do domu zmęczone, ale szczęśliwe. Babcia zaparzyła herbatę z miodem, a Zosia usiadła przy oknie. Na zewnątrz kapało z dachów, a w powietrzu pachniało mokrą ziemią. – Jutro będzie jeszcze cieplej – powiedziała babcia, owijając Zosię w kocyk.

Wieczorem Zosia położyła się do łóżka. Przez firankę widać było pierwsze gwiazdy. Dziewczynka pomyślała o Marzannie płynącej daleko – może gdzieś nad morzem zima się kończy. Zamknęła oczy i usłyszała cichy plusk wody. Zaraz potem sen przyszedł lekko i spokojnie, jak pierwszy wiosenny powiew.