Bajka o kolorowych iskierkach

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domy były pomalowane na pastelowe kolory, mieszkała pięcioletnia Zosia. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za dachami, Zosia wychodziła do ogrodu i patrzyła w niebo. Tam, wysoko nad chmurami, mieszkały kolorowe iskierki – małe, świecące stworzonka, które tańczyły w blasku gwiazd.

Pewnego razu Zosia zobaczyła, że jedna z iskierek – maleńka, zielona Iskierka – siedzi samotnie na liściu. Inne iskierki bawiły się razem, ale zielona nie chciała do nich dołączyć. Zosia podeszła bliżej i zapytała: – Dlaczego nie tańczysz z innymi? – Bo jestem zielona – odpowiedziała cicho iskierka. – Wszystkie inne są niebieskie, czerwone i żółte, a ja jestem inna.

Zosia usiadła obok i pomyślała chwilę. – Wiesz – powiedziała – ja też czasem czuję się inna. Mam rude włosy, a w przedszkolu większość dzieci ma ciemne. Ale mama mówi, że to właśnie sprawia, że jestem wyjątkowa. Iskierka spojrzała na nią z ciekawością.

Wtedy do ogrodu wleciały inne iskierki. Niebieska, czerwona i żółta zatrzymały się obok. – Dlaczego nie bawisz się z nami? – zapytały zgodnie. Zielona iskierka spuściła główkę. – Myślałam, że nie chcecie się ze mną bawić, bo jestem zielona.

Niebieska iskierka zaświeciła jaśniej. – Ależ chcemy! Każda z nas jest inna – ja jestem niebieska jak niebo, ty jesteś zielona jak trawa. To piękne, że jesteśmy różne! – zawołała. Czerwona dodała: – Razem tworzymy tęczę!

Zosia uśmiechnęła się i zaproponowała: – Może zatańczymy razem? Każda iskierka będzie świecić swoim kolorem, a my zobaczymy, jakie to cudowne. Iskierki zgodziły się i zaczęły wirować w powietrzu, a Zosia klaskała w dłonie.

Od tego dnia wszystkie iskierki bawiły się razem. Zielona nie czuła się już samotna – wiedziała, że różnorodność to skarb. A Zosia każdego wieczoru patrzyła w niebo i widziała, jak iskierki tańczą, tworząc wielobarwną poświatę.

Kiedy nadszedł czas snu, Zosia położyła się w łóżku, a przez okno wpadało miękkie, kolorowe światło iskierek. Zamknęła oczy i szepnęła: – Każdy jest inny i każdy jest piękny. I tak, otulona blaskiem przyjaźni, zasnęła spokojnie.