Tadek i gwiazdy na drodze

— Bajka do czytania —

W małej zajezdni, gdzie wszystkie tiry spały po ciężkiej pracy, stał sobie mały tirek o imieniu Tadek. Był jeszcze nowy i trochę nieśmiały, ale bardzo ciekawy świata.

Któregoś wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Tadek zobaczył, jak duży tir o imieniu Stefan przygotowuje się do nocnej podróży. „Ja też chcę jechać w nocy!” – pisnął Tadek. Stefan uśmiechnął się pod maską: „A nie boisz się ciemności?”.

Tadek zawstydził się i przyznał, że trochę się boi. „Widzisz” – powiedział Stefan – „ja też się bałem, ale odkryłem, że gdy pomagam komuś w potrzebie, strach znika jak mgła przed światłami”.

Nagle usłyszeli ciche wołanie. To była mała ciężaróweczka Kasia, która utknęła w błocie za zakrętem. Jej koła kręciły się bezradnie. „Pomóżcie!” – prosiła.

Tadek spojrzał na Stefana, a ten skinął reflektorami. „Pokaż, co potrafisz, mały.” Tadek podjechał powoli, zaczepił linę i zaczął ciągnąć. Jego silnik burczał, ale nie poddawał się. W końcu Kasia wyskoczyła z błota!

„Dziękuję, Tadku!” – zawołała radośnie. Tadek poczuł ciepło w chłodnicy. Od tej pory już nie bał się ciemności. Przeciwnie – wiedział, że w nocy gwiazdy świecą najpiękniej, a one lubią patrzeć na odważne tiry.

Stefan pogłaskał go klaksonem: „Widzisz? Pomaganie to najlepszy sposób, by przestać się bać. A teraz czas na sen.” Tadek ustawił się obok Kasi i Stefana, zmęczony, ale szczęśliwy.

Gwiazdy na niebie mrugały do niego. Jedna z nich, najmniejsza, spuściła się niżej i szepnęła: „Dobranoc, mały tirku. Jesteś dzielny jak nikt.” Tadek zamknął reflektory i zasnął spokojnie, marząc o nowych przygodach.