Bajka o małym tenisiście i zaczarowanej piłeczce

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie słońce codziennie wstawało różowe i złote, mieszkał chłopiec o imieniu Krzyś. Krzyś miał cztery lata i bardzo lubił biegać po podwórku, ale najbardziej na świecie marzył o tym, żeby grać w tenisa, tak jak jego starsza siostra Zosia.

Pewnego dnia Zosia zabrała Krzysia na kort tenisowy. Był to duży, zielony plac, otoczony siatką. W ręce dostał małą, żółtą piłeczkę. Była lekka i pachniała gumą. Krzyś podrzucił ją do góry, ale piłeczka odbiła się od rakiety i potoczyła w krzaki. – Nie martw się – powiedziała Zosia. – Każdy zaczyna od początku.

Krzyś próbował raz za razem. Czasem piłka leciała w bok, czasem spadała mu pod nogi. Zaczynał się złościć i tupać nogą. – To niemożliwe! – krzyknął. Wtedy usłyszał cichutki głosik: – A może spróbujesz się uśmiechnąć? Krzyś rozejrzał się zdziwiony. To piłeczka do niego mówiła!

– Jestem Piłka Tenisowa, ale możesz mówić mi Pikus – powiedziała. – Wiem, że chcesz grać jak Zosia, ale najpierw musisz polubić mnie. Krzyś spojrzał na nią z niedowierzaniem. – Jak mam cię polubić, skoro ciągle uciekasz? – zapytał. – Bo ty za mną gonisz, zamiast się ze mną bawić – odparła Pikus.

Krzyś pomyślał chwilę. Może faktycznie za bardzo się spieszył? Postanowił spróbować inaczej. Wziął rakietę, uśmiechnął się i delikatnie uderzył piłeczkę. Pikus poleciała prosto w górę, a potem spadła mu na rakietę. – Udało się! – zawołał Krzyś. I wtedy poczuł, że to naprawdę fajne.

Od tego dnia Krzyś codziennie przychodził na kort. Nie złościł się, gdy piłka leciała w bok. Po prostu biegł za nią i próbował jeszcze raz. Zosia była z niego dumna, a Pikus zawsze szeptała: – Pamiętaj, liczy się dobra zabawa. Krzyś nauczył się, że sport to nie tylko wygrywanie, ale też radość z każdego uderzenia.

Pewnego wieczoru, po całym dniu grania, Krzyś położył się na trawie i patrzył w niebo. Gwiazdy zaczęły migotać, a on czuł się szczęśliwy i zmęczony. Pikus leżała obok niego i też patrzyła w gwiazdy. – Jutro znów zagramy? – zapytał cicho Krzyś. – Jasne – odpowiedziała Pikus. – Ale teraz pora spać.

Krzyś zamknął oczy, a wokół zrobiło się cicho. Słyszał tylko szum wiatru i bicie swojego serca. Pikus uśmiechnęła się i szepnęła: – Dobranoc, mały tenisisto. I tak, pod rozgwieżdżonym niebem, Krzyś zasnął spokojnie, marząc o kolejnych meczach.