Wielkanocny skarb Zajączka Pysia

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lasku mieszkał zajączek Pysio. Miał miękkie, brązowe futerko i długie uszy, które zawsze sterczały na baczność, gdy coś ciekawego się działo. Nadszedł Wielki Tydzień, a Pysio jak co roku szukał najpiękniejszego jajka wielkanocnego.

Pysio skakał po łące, zaglądał pod każdy krzaczek i za każdy kamień. Nagle pod starym dębem zobaczył coś błyszczącego – to było jajko! Całe w złote i czerwone wzorki, jak małe słońce. Pysio aż podskoczył z radości. „To będzie moje najwspanialsze jajko!” – pomyślał.

Ale gdy wracał do norki, spotkał małą wiewiórkę Rudeńkę. Rudeńka płakała, bo zgubiła swoją pisankę. „Pomóż mi, Pysiu!” – poprosiła. Pysio spojrzał na swoje jajko, westchnął i powiedział: „Weź to jajko, może cię pocieszy”. Rudeńka uśmiechnęła się i pogłaskała Pysia po łapce.

Kiedy Pysio szedł dalej, usłyszał ciche ćwierkanie. To mały ptaszek Tulio nie mógł znaleźć gałązki na gniazdko. „Mam pomysł” – powiedział Pysio i pokazał mu swoją ulubioną gałązkę z miękkim mchem. Tulio zaćwierkał radośnie i poleciał budować gniazdko.

Wieczorem Pysio wrócił do norki pustymi rękoma. „Nie mam jajka” – szepnął smutno. Ale wtedy zapukali Rudeńka i Tulio. Przynieśli mu mały koszyczek pełen kwiatów i powiedzieli: „Dziękujemy, że się podzieliłeś. Dzięki tobie nasz Wielkanoc jest radosny”. Pysio poczuł ciepło w sercu.

Nagle zobaczył, że na parapecie leży maleńkie, błękitne jajeczko. Było skromne, ale piękne. „Dostałem je od słońca, bo byłeś dobry” – szepnął wiatr. Pysio uśmiechnął się i położył jajko na poduszce. Zrozumiał, że prawdziwy skarb to przyjaciele i dzielenie się.

Gwiazdy na niebie zaczęły mrugać cichutko, a księżyc otulił lasek srebrnym blaskiem. Pysio zamknął oczy, przytulił błękitne jajko i szepnął: „Dobranoc, mój mały skarbie”. I zasnął spokojnie, marząc o radosnej Wielkanocy z przyjaciółmi.