Tęczowy skarb

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego popołudnia, po letnim deszczu, na niebie pojawiła się najpiękniejsza tęcza, jaką kiedykolwiek widziano. Mała Zosia wybiegła do ogrodu i z zachwytem patrzyła na siedem kolorów rozświetlających chmury.

„Mamo, mamo! Czy to prawda, że na końcu tęczy czeka garnek pełen złota?” – zapytała Zosia, podskakując z ciekawości. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Nie wiem, kochanie, ale możesz spróbować to sprawdzić razem z przyjaciółmi.”

Zosia pobiegła po swojego pluszowego misia Kacperka i sąsiada Jasia. Ruszyli w kierunku łąki, gdzie tęcza zdawała się dotykać ziemi. Szli i szli, ale koniec tęczy wciąż się oddalał. „To niemożliwe!” – westchnął Jaś.

Nagle spod krzaka jeżyny wyskoczyła mała wiewiórka Ruda. Miała w łapkach lśniący, miedziany listek. „Patrzcie, co znalazłam!” – pisnęła wesoło. Zosia podeszła bliżej i zobaczyła, że listek mieni się wszystkimi kolorami tęczy.

„To pewnie część skarbu!” – zawołał Kacperek. Wiewiórka Ruda opowiedziała im, że w jej dziupli jest więcej takich listków. Wszyscy pobiegli do starego dębu, a tam – cała kolekcja błyszczących liści, kamyków i muszelek!

„To nie jest złoto, ale wygląda jak skarb!” – powiedziała Zosia. Dzieci i wiewiórka usiedli w kręgu i zaczęli wymieniać się swoimi znaleziskami. Każdy przedmiot miał swoją historię – kamyk od rzeki, muszelka znad morza, listek z łąki.

„Wiecie co? To nie garniec złota, ale nasza przyjaźń i te wspomnienia są prawdziwym skarbem” – szepnęła Zosia, spoglądając na tęczę, która powoli bladła na niebie. Wszyscy przytulili się do siebie, czując ciepło w sercach.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, dzieci wróciły do domów. Zosia położyła się do łóżka, a przez okno widać było pierwsze gwiazdy. „Dobranoc, tęczo” – szepnęła i zasnęła z uśmiechem.