Bajka o technikum dla dzieci

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, wśród zielonych łąk i kwitnących wiśni, mieszkał królik Franek. Franek miał wielkie uszy i jeszcze większą ciekawość świata. Pewnego dnia, bawiąc się na strychu, znalazł starą, zakurzoną mapę. Na mapie narysowany był budynek z napisem: „Technikum Leśnych Wynalazców”. Franek nigdy nie słyszał o takim miejscu, ale postanowił je odnaleźć.

Następnego ranka, gdy słońce wstało różowe i leniwe, Franek wyruszył w drogę. Szedł przez las, przeskakując strumyki i omijając grzyby. Nagle, między drzewami, zobaczył błyszczący dach. To było technikum! Budynek miał okna w kształcie liści, a drzwi wyglądały jak kora drzewa. Franek zapukał i wszedł do środka.

W środku przywitała go pani Sowa, nauczycielka mechaniki. „Witaj, Franku! To technikum, w którym uczymy się naprawiać rzeczy. Zobacz, tu mamy warsztat” – powiedziała. Franek rozejrzał się. Na stołach leżały zepsute zabawki: samochodzik bez kółek, lalka z potarganymi włosami i pociąg, który nie chciał gwizdać. Franek poczuł, że bardzo chce im pomóc.

Pani Sowa pokazała mu, jak działa śrubokręt i klucz. „Najpierw musisz zrozumieć, co jest zepsute” – mówiła cierpliwie. Franek wziął do łapki mały samochodzik. Obejrzał go dokładnie. Brakowało jednego kółka! Znalazł kółko w pudełku i przykręcił je. Samochodzik mógł znów jeździć! Franek uśmiechnął się szeroko.

Potem zajął się lalką. Miała splątane włosy. Franek delikatnie rozczesał je grzebieniem, a potem zaplótł w dwa warkocze. Lalka wyglądała jak nowa. „Jesteś prawdziwym mechanikiem i stylistą w jednym!” – zaśmiała się pani Sowa. Franek poczuł dumę. W technikum każdy mógł nauczyć się czegoś nowego i pomagać innym.

Pod koniec dnia Franek naprawił jeszcze pociąg. Wymienił w nim małą sprężynkę i pociąg zaczął gwizdać: „Tu-tu-tu!”. Wszystkie zabawki w warsztacie ożyły. Tańczyły i wirowały wokół Franka. „To najlepsze technikum na świecie!” – krzyknął Franek. Pani Sowa pogłaskała go po uchu. „Pamiętaj, Franku, że nauka to przygoda, a ty masz w łapkach wielki talent”.

Gdy słońce zaszło, Franek wrócił do domu. Zmęczony, ale szczęśliwy, położył się w swoim łóżeczku. Przez okno widział gwiazdy, które mrugały do niego jak małe żaróweczki. „Dobranoc, gwiazdy” – szepnął. „Dobranoc, technikum” – dodał, zamykając oczy. Śniło mu się, że naprawia cały świat – jedną zabawkę po drugiej.

I tak, każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, Franek wspominał swoją przygodę w technikum. Wiedział, że jutro też może uczyć się czegoś nowego. A w jego pokoju, na półce, stał naprawiony samochodzik, lalka z warkoczami i pociąg, który cicho gwizdał w nocy. Cisza, spokój i dobranoc.