Tata i latający dywan z pierzyn

— Bajka do czytania —

Franek miał cztery lata i bardzo kochał swojego tatę. Każdego wieczoru, przed snem, tata siadał na brzegu łóżka i pytał: „Gdzie dziś polecimy, synku?”

Pewnego razu Franek odpowiedział: „Chcę polecieć na chmurę, która pachnie wanilią!” Tata uśmiechnął się szeroko, wziął pierzynę Franka i rozłożył ją na podłodze. „To będzie nasz latający dywan” – powiedział tajemniczo.

Franek usiadł na pierzynie, a tata obok niego. „Zamknij oczy i pomyśl o czymś miękkim i puszystym” – szepnął tata. Franek zamknął oczy i nagle poczuł, że pierzyna unosi się lekko nad podłogą.

Kiedy otworzył oczy, zobaczył, że lecą nad łąką pełną dmuchawców. Każdy dmuchawiec miał małe skrzydełka i uśmiechał się do nich. „To dmuchawce szczęścia” – wyjaśnił tata. „Kiedy na nie dmuchasz, spełniają marzenia.”

Franek dmuchnął w najbliższy dmuchawiec, a ten rozsypał się na tysiące iskier. Iskry zamieniły się w małe, złote gwiazdki, które tańczyły wokół nich. „To twoje marzenie, Franku” – powiedział tata. „Zawsze możesz je zobaczyć, gdy zamkniesz oczy.”

Potem polecieli nad lasem, gdzie drzewa miały liście z waty cukrowej. Na jednej gałęzi siedział pluszowy miś i machał do nich łapką. „To miś zapomnianych przytuleń” – szepnął tata. „Przypomina, że każdy potrzebuje czasem mocnego uścisku.”

Franek przytulił się do taty i poczuł, jak ciepło rozchodzi się po całym ciele. „Tato, czy ty zawsze będziesz ze mną latać?” – zapytał. Tata pogłaskał go po głowie. „Zawsze, synku. Nawet gdy zamkniesz oczy, ja będę obok.”

Wkrótce pierzyna zaczęła opadać miękko jak piórko. Franek leżał już w łóżku, a tata okrywał go kołdrą. „Dobranoc, mój mały lotniku” – powiedział cicho. Franek uśmiechnął się i szepnął: „Dobranoc, tato. Jutro polecimy dalej.”

Gwiazdy na niebie mrugały do niego przez okno, a Franek czuł, jak sen otula go jak najcieplejszy koc. Wiedział, że najpiękniejsze przygody zaczynają się właśnie wtedy, gdy zamyka oczy.