Lena i zagubiony lisek

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małej, przytulnej wiosce w Szwecji, mieszkała dziewczynka o imieniu Lena. Wioska otoczona była gęstym lasem pełnym sosen i świerków, a wśród nich kryły się lodowate jeziora, które zimą zamarzały na gruby lód. Śnieg leżał wszędzie – na dachach domów, na gałęziach drzew i na ścieżkach, tworząc miękki, puszysty dywan.

Pewnego zimowego popołudnia Lena wybrała się na spacer do lasu. Szła powoli, podziwiając sople zwisające z gałęzi i słuchając chrzęstu śniegu pod butami. Nagle usłyszała cichutkie piszczenie – dobiegało spod wielkiego świerka. Zajrzała pod gałęzie i zobaczyła małego liska, który siedział skulony i trząsł się z zimna.

Lena przykucnęła i szepnęła: „Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy”. Lisek spojrzał na nią wielkimi, przestraszonymi oczami. Okazało się, że zgubił się podczas zabawy z rodzeństwem. Nie wiedział, jak wrócić do nory, a zapadał zmierzch. Lena postanowiła mu pomóc.

– Pokażę ci drogę – powiedziała Lena. – Ale najpierw musimy znaleźć twoje ślady. Szli razem przez las, a lisek cały czas trzymał się blisko jej nóg. Nagle na gałęzi sosny pojawiła się wiewiórka z rudą kitą. – Widziałam twoją rodzinę tam, za wzgórzem, w starym zagajniku – zawołała i wskazała łapką kierunek.

Lena z liskiem podążyli we wskazaną stronę. Przeszli przez zamarznięty strumyk, minęli wielki kamień pokryty śniegiem i w końcu dotarli do gęstych krzaków. Za nimi znajdowała się przytulna nora, a przy niej dwie dorosłe lisy i trzy malutkie lisiątka, które ucieszyły się na widok swojego brata.

Lisek podbiegł do rodziny, a potem odwrócił się i pomachał do Leny ogonem. Mama liska polizała go po nosie, a tata lisek mruknął coś wdzięcznego. Lena poczuła, że jej serce robi się ciepłe jak letnie słońce. Pożegnała się i ruszyła w stronę domu, a po niebie rozsypały się pierwsze gwiazdy.

Wieczorem Lena leżała w swoim łóżku, otulona kołdrą. Przez okno widziała migoczące gwiazdy i myślała o tym, jak wspaniale być dobrym dla innych. Słychać było tylko ciche skrzypienie śniegu pod oknem i szum wiatru w gałęziach. Lena zamknęła oczy, uśmiechnęła się do wspomnień i zasnęła spokojnym snem.