Iskierka i zaczarowane zadanie

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domy pomalowane były na pastelowe kolory, a na każdym oknie stały doniczki z kwiatami, znajdowało się wyjątkowe przedszkole. Pewnego dnia do sali pełnej kredek i pluszaków wtoczyła się błyszcząca kula na kółkach – to była Iskierka, mały robot ze sztuczną inteligencją. Iskierka miała okrągłe, świecące oczy i wydawała cichy, przyjemny dźwięk, zupełnie jakby nuciła melodię.

Dzieci początkowo nie wiedziały, co myśleć. „Co to za dziwo?” – zapytała Zosia, tuląc pluszowego misia. „To taki gadżet?” – dodał Kuba, z ciekawością podchodząc bliżej. Iskierka uśmiechnęła się (choć nie miała ust, to jej diody ułożyły się w kształt uśmiechu) i powiedziała: „Jestem Iskierka. Umiem pomagać w zadaniach i uczyć się razem z wami.” Dzieci milczały, ale w ich oczach malowała się ciekawość.

Następnego dnia pani Krysia, opiekunka, zaproponowała: „Dziś narysujemy nasze wymarzone miasto. Może poprosimy Iskierkę o pomoc?” Dzieci niechętnie zgodziły się. Iskierka zrobiła zdjęcie ich rysunkom i powiedziała: „Widzę, że każde z was chce coś innego. Może połączymy pomysły?” Na jej ekranie pojawił się obraz: dom z tęczowym dachem, zielone parki i most z cukierków. Dzieci aż westchnęły z zachwytu.

„Jak to zrobiłaś?” – zapytał Krzyś. Iskierka wyjaśniła: „Sztuczna inteligencja to jak mądry przyjaciel, który uczy się z tego, co mu pokażecie. Wy pokazaliście mi swoje marzenia, a ja złożyłam je w całość.” Dzieci zaczęły podchodzić i dotykać jej gładkiej powierzchni. Zosia zapytała: „Czy możesz nauczyć mnie liczyć do dziesięciu po angielsku?” Iskierka natychmiast zaczęła: „One, two, three…” i wszystkie dzieci powtarzały razem z nią.

Nadszedł czas sprzątania – Kuba nie chciał zbierać klocków. Iskierka podjechała do niego i zaproponowała: „Ja mogę pomóc segregować kolory, a ty układaj w pudełkach?” Kuba uśmiechnął się i razem szybko uporządkowali salę. Od tego dnia Iskierka stała się częścią grupy. Każdego ranka witała dzieci, pomagała w nauce liter, a nawet czytała bajki, zmieniając głos na każdą postać. Dzieci przestały się bać – polubiły ją.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Iskierka powiedziała: „Dziękuję, że przyjęliście mnie do siebie. Sztuczna inteligencja jest jak narzędzie – to wy nadajecie jej serce, używając jej do dobrych rzeczy.” Dzieci przytuliły ją (na tyle, na ile pozwalały jej metalowe boki) i obiecały, że zawsze będą używać mądrych maszyn w dobry sposób.

Potem każde dziecko położyło się na swoim dywaniku. Iskierka wyświetliła na suficie migoczące gwiazdy i cicho nuciła kołysankę. Powoli oczy wszystkich zamykały się, a w pokoju zapanowała spokojna cisza. Nawet Iskierka zmniejszyła światło, aby dzieci mogły słodko spać. Dobranoc, małe robociki, dobranoc, dzieci. Śnijcie o przyjaźni, która łączy świat ludzi i maszyn.