Bajka o sztafecie Zajączka i jego przyjaciół

— Bajka do czytania —

W Zielonym Lesie, gdzie drzewa szumiały wesoło, a strumyk śpiewał cichą piosenkę, mieszkał mały Zajączek o imieniu Tofik. Tofik uwielbiał biegać po łące, ale najbardziej ze wszystkiego lubił biegać z przyjaciółmi. Pewnego dnia stary mądry Dzięcioł ogłosił, że w lesie odbędzie się wielka sztafeta – bieg, w którym każdy musi przekazać pałeczkę następnemu zawodnikowi.

Tofik natychmiast pobiegł do swoich przyjaciół: Wiewiórki Rudej, Jeżyka Kłaczkowego i Sarenki Łaciatej. – Będziemy drużyną! – zawołał radośnie. – Ja pobiegnę pierwszy, potem ty, Rudzia, potem Kłaczek, a na końcu Łaciata. – Przyjaciele zgodzili się z ochotą, choć Jeżyk martwił się, że jest za wolny. – Nie martw się – powiedział Tofik. – Każdy jest ważny, a najważniejsze, żebyśmy się nawzajem wspierali.

Nadszedł dzień sztafety. Na starcie stanęły cztery drużyny: Zajączków, Wiewiórek, Jeży i Saren. Sędzia Sowa huknęła: – Gotowi? Start! Tofik pomknął jak strzała, wyprzedzając wszystkich. Z uśmiechem podał pałeczkę Rudzi, która zwinna jak wiatr pobiegła dalej. Ale gdy przyszła kolej na Jeżyka, ten potknął się na kamieniu i upuścił pałeczkę. – Och! – westchnął smutno. – Przepraszam, jestem za wolny…

Wtedy stało się coś niespodziewanego. Drużyna zamiast krzyczeć, podeszła do Jeżyka. – Nie płacz – powiedziała Łaciata. – Razem jesteśmy silniejsi. Podnieśli pałeczkę, a Tofik zawołał: – Biegnijmy razem! I tak cała czwórka pobiegła obok siebie, trzymając się za łapki. Owszem, nie wygrali, ale dotarli do mety uśmiechnięci i szczęśliwi, a inne zwierzęta biły im brawo.

Po biegu Dzięcioł pogłaskał Tofika po głowie. – Widzicie, dzieci? Sztafeta to nie tylko szybkość. To przede wszystkim zaufanie i pomoc. Każdy z was jest inny, ale razem tworzycie najwspanialszą drużynę. Tofik spojrzał na przyjaciół i pomyślał, że to prawda – nawet jeśli nie zdobyli pucharu, zdobyli coś cenniejszego: przyjaźń.

Wieczorem, gdy księżyc wszedł na niebo, Tofik leżał w swojej norki i patrzył na gwiazdy. – Jutro znów pobiegniemy – szepnął. – Ale tym razem może spróbujemy biegać wężem, żeby nikt nie został w tyle. Zamknął oczy, a wokół niego zapanowała cisza. Tylko świerszcze grały cichutką kołysankę. Dobranoc, mały Zajączku. Dobranoc, przyjaciele.

I tak zakończył się ten dzień w Zielonym Lesie. Wszystkie zwierzęta spały spokojnie, marząc o kolejnych przygodach. Bo najważniejsze, żeby w drużynie każdy czuł się ważny i kochany. A sztafeta? To tylko pretekst do wspólnej zabawy.