Kuba i szkoła branżowa

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym lesie mieszkał zajączek Kuba. Każdego wieczoru, przed snem, mama pytała go: „Kim chciałbyś być, gdy dorośniesz?” Kuba wzruszał ramionami i patrzył w sufit. Nie wiedział, co lubi najbardziej. Aż pewnego dnia tata zaprowadził go do niezwykłego miejsca – Szkoły Branżowej dla Małych Zwierząt.

Przed szkołą stała wielka brama z napisem: „Tutaj odkryjesz, co kochasz robić”. Kuba wszedł do środka i zobaczył mnóstwo kolorowych drzwi. Zza jednych dobiegał zapach świeżego chleba, zza drugich stukot młotka, a zza trzecich śpiew ptaków. „To są warsztaty, w których możesz spróbować różnych zajęć” – wyjaśnił pan Sowa, dyrektor szkoły.

Kuba najpierw wszedł do piekarni. Pani Lisica podała mu kawałek ciasta do wałkowania. Kuba ugniatał i wałkował, ale ciasto przyklejało mu się do łapek. „Nie szkodzi” – powiedziała pani Lisica. „Pieczenie wymaga cierpliwości, a ty jesteś bardzo dokładny.” Kuba uśmiechnął się, choć nie był pewien, czy to jego ulubione zajęcie.

Potem poszedł do warsztatu stolarskiego pana Borsuka. Tam pachniało drewnem i żywicą. Pan Borsuk pokazał Kubie, jak strugać małą półeczkę. Kuba wziął do łapki hebel i delikatnie przeciągnął po desce. Powstały piękne, gładkie wiórki. „Bardzo ładnie!” – pochwalił pan Borsuk. Kubie zabiło serce – to było coś wspaniałego!

Następnie Kuba odwiedził ogród warzywny, w którym pani Wiewiórka uczyła sadzenia marchewek. Kuba wkopał nasionka w ziemię i podlał je. „Za kilka dni wyrosną małe zielone listki” – powiedziała pani Wiewiórka. Kuba poczuł dumę, ale w myślach wciąż wracał do zapachu drewna i heblowanych wiórków.

Pod koniec dnia pan Sowa zapytał Kubę: „Czy znalazłeś coś, co lubisz?” Kuba z uśmiechem odpowiedział: „Najbardziej podobało mi się w warsztacie pana Borsuka. Chciałbym nauczyć się robić meble z drewna.” Pan Sowa pogładził go po głowie. „To wspaniały wybór. Stolarze tworzą rzeczy, które służą innym przez długie lata.”

Kiedy Kuba wrócił do domu, mama już szykowała kolację. Opowiedział jej wszystko o szkole branżowej. „Jutro wrócę i zapiszę się na warsztaty stolarskie” – powiedział z radością. Mama uściskała go i powiedziała: „Jestem z ciebie dumna, że odkryłeś swoją pasję. Pamiętaj, że każdą pracę wykonaną z sercem jest ważna.”

Wieczorem Kuba położył się do łóżka. Oknem wpadały srebrne promienie księżyca. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, mamo. Dobranoc, gwiazdy. Jutro znów pójdę do szkoły, by robić to, co kocham.” I zasnął spokojnie, marząc o pięknych drewnianych meblach, które pewnego dnia stworzy.