Syrenka Iskierka i latarnia morska

— Bajka do czytania —

W błękitnej, musującej wodzie morskiej, wśród koralowych ogrodów, mieszkała mała syrenka o imieniu Iskierka. Miała włosy koloru zachodzącego słońca i ogon, który lśnił drobnymi iskierkami, gdy tylko wpadało na niego światło. Iskierka bardzo chciała być duża i ważna, jak starzy żeglarze opowiadający historie o potężnych falach.

Każdego ranka Iskierka podpływała do starej latarni morskiej stojącej na skale. Latarnia świeciła każdej nocy, wskazując drogę statkom. Iskierka myślała: "Gdybym tylko miała taką moc, mogłabym pomagać każdemu, kto błądzi po morzu. Wtedy wszyscy by mnie podziwiali."

Pewnego dnia, podczas zabawy z konikami morskimi, usłyszała cichy płacz dobiegający z małej groty. Iskierka podpłynęła bliżej. W grocie siedział mały krab o imieniu Kostek. Jedna z jego szczypiec była zakleszczona w starym, zardzewiałym haczyku.

"Pomóż, proszę!" – szepnął Kostek. Iskierka spojrzała na haczyk. Był ciężki i brzydki. Nie wiedziała, jak go zdjąć, ale nie chciała zostawić kraba. Próbowała delikatnie ruszyć haczykiem, potem wezwała na pomoc ślimaki, które zaczęły muskać haczyk, aż w końcu, po długich chwilach, haczyk puścił.

Kostek uśmiechnął się szeroko. "Jesteś niesamowita!" – rzekł. Iskierka poczuła ciepło w sercu, choć nie zrobiła tego dla pochwał. Zrozumiała, że wcale nie potrzeba magii ani wielkiej latarni, by komuś pomóc.

Tej nocy, gdy księżyc srebrzył wodę, Iskierka popłynęła z powrotem do latarni. Spojrzała na jej światło i szepnęła: "Może nie jestem wielka jak ty, ale mogę być dobra. To też jest ważne." Wtedy zobaczyła, że w jej własnych dłoniach iskierki tańczą jaśniej niż zwykle.

Od tej pory Iskierka pomagała każdemu, kogo spotkała: rozplątywała wodorosty zaplątane w płetwy ryb, przynosiła muszle chorym rozgwiazdom, a nawet uczyła małe meduzy, jak bezpiecznie pływać. Wszyscy w podwodnym świecie pokochali ją za jej dobre serce.

Wieczorem, gdy fale cichną, a gwiazdy zapalają się jedna po drugiej, Iskierka kładzie się na miękkim mchu morskim. Zamyka oczy i myśli o tym, że jutro znów będzie mogła komuś pomóc. A wtedy ogon rozbłyska spokojnymi iskierkami i syrenka zasypia cichuteńko, kołysana przez senne prądy oceanu.