Syrenka Mira i skarb przyjaźni

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w błękitnej lagunie otoczonej koralowymi rafami, mieszkała mała syrenka o imieniu Mira. Miała długie, złociste włosy i ogon mieniący się wszystkimi kolorami tęczy. Każdego ranka Mira wypływała na poszukiwanie skarbów – błyszczących muszelek, kawałków szkła wygładzonych przez wodę i gwiazdek z dna oceanu.

Mira zbierała te przedmioty do swojej groty pod wielką skałą. Miała już całą kolekcję: muszlę w kształcie serca, bursztyn z uwięzionym listkiem, a nawet srebrny pierścionek, który kiedyś zgubił marynarz. Im więcej miała, tym więcej chciała. Często mówiła sobie: „Jeszcze jeden mały skarb, a będę najszczęśliwszą syrenką na świecie”.

Pewnego dnia Mira spotkała ośmiornicę Olę, która płakała pod zaczarowanym kamieniem. „Co się stało?” – zapytała Mira. Ola westchnęła: „Zgubiłam swoją ulubioną perłową bransoletkę. Dostałam ją od babci i bardzo mi na niej zależy”. Mira spojrzała na swoją skrzynię skarbów – w kącie leżała właśnie taka bransoletka, którą znalazła tydzień temu.

Serce Miry zabiło mocniej. „Mam ją” – szepnęła. Ale pomyślała: „To mój skarb, nie chcę go oddać”. Ola patrzyła na nią błagalnym wzrokiem. Wtedy Mira przypomniała sobie, jak sama czuła radość, gdy ktoś jej pomagał. Postanowiła zaryzykować.

Mira podpłynęła do swojej groty, wyjęła bransoletkę i wręczyła ją Oli. Ośmiornica uściskała ją wszystkimi ramionami. „Dziękuję! Jesteś najlepszą przyjaciółką!” – zawołała. I wtedy stało się coś niezwykłego – bransoletka zaczęła świecić delikatnym, ciepłym blaskiem. Mira poczuła w sercu taką radość, jakiej nie dał jej żaden skarb.

Od tego dnia Mira zrozumiała, że prawdziwe bogactwo to nie to, co się ma, ale to, czym się dzieli. Zaczęła zapraszać inne morskie stworzenia do swojej groty. Razem oglądali muszle, opowiadali historie i śmiali się. Każda wizyta była skarbem, a uśmiech przyjaciół – najcenniejszym znaleziskiem.

Wieczorami Mira siadała na skale i patrzyła, jak księżyc maluje srebrne wzory na wodzie. Jej ogon delikatnie pluskał, a wokół tańczyły świetliki morskie. Myślała o tym, jak wiele zyskała, oddając jedną małą bransoletkę. Zrozumiała, że szczęście mnoży się, gdy się nim dzielimy.

A gdy gwiazdy rozbłysły na niebie, Mira ułożyła się wygodnie w swoim hamaku z wodorostów. Wokół unosił się kojący szum fal. Przymknęła oczy, a w głowie układała się jedna myśl: „Najpiękniejsze skarby to te, które nosimy w sercu”. I zasnęła spokojnie, otulona ciepłem przyjaźni i blaskiem księżyca.