Syrenka Lilia i Świetlista Meduza

— Bajka do czytania —

W głębinach błękitnego oceanu, wśród koralowych ogrodów, mieszkała mała syrenka o imieniu Lilia. Miała długie, złote włosy i ogon lśniący jak perły. Każdego ranka wypływała na poszukiwanie nowych przyjaciół – w końcu pod wodą kryło się tyle tajemnic!

Pewnego dnia Lilia zapłynęła do ciemnej groty, której nikt nie odwiedzał. W środku zobaczyła coś dziwnego – małą, przezroczystą meduzę, która drżała w kącie. – Dlaczego tu siedzisz sama? – zapytała łagodnie syrenka. Meduza westchnęła: – Boję się wypłynąć. Wszyscy myślą, że jestem straszna, bo świecę w nocy. Ale ja nie chcę nikogo straszyć!

Lilia usiadła obok i przyjrzała się meduzie. Jej ciało delikatnie migotało, zmieniając barwy od błękitu do fioletu. – To jest piękne! – zawołała syrenka. – Dlaczego uważasz, że to coś złego? Meduza wzruszyła ramionami. – Inne ryby uciekają, gdy tylko robi się ciemno. Mówią, że moje światło przypomina im o burzy.

Syrenka postanowiła pomóc przyjaciółce. – Nie chowaj się już dłużej. Pokażę wszystkim, jaki masz talent – powiedziała stanowczo. Następnego wieczoru Lilia zaprosiła ryby, kraby i rozgwiazdy na specjalne przedstawienie. Wszyscy zebrali się nad rafą, ciekawi, co wymyśliła mała syrenka.

Gdy słońce zaszło, a woda pociemniała, meduza wypłynęła na środek. Na początku była nieśmiała, ale Lilia szeptała jej słowa otuchy: – Pokaż im, jak potrafisz świecić. I wtedy meduza rozjarzyła się mocno – jej światło tańczyło po falach, tworząc wirujące wzory. Ryby zamarły z zachwytu.

– To najpiękniejsze widowisko, jakie widzieliśmy! – krzyknął stary krab. Inne stworzenia zaczęły bić płetwami i muszlami, a meduza uśmiechnęła się szeroko. Od tamtego dnia nikt już nie bał się jej blasku. Przeciwnie – co wieczór przychodzili, by podziwiać świetlisty taniec.

Syrenka Lilia i meduza stały się nierozłączne. Często pływały razem, a Lilia uczyła nową przyjaciółkę, że to, co w nas inne, często bywa najcenniejsze. Kiedy zapadała noc, meduza świeciła nad rafą jak żywa latarnia, a wszystkie stworzenia czuły się bezpieczne.

Tej nocy, gdy księżyc odbijał się w tafli oceanu, Lilia położyła się na miękkim piasku obok meduzy. – Dziękuję, że pokazałaś mi, jak być odważną – szepnęła meduza. Syrenka zamknęła oczy i wsłuchała się w szum wody. Wokół nich tańczyły małe bąbelki, a z oddali dobiegał cichy śpiew wielorybów. Dobrej nocy, przyjaciółko – pomyślała Lilia i odpłynęła w krainę snów.