Koralowa Iskierka i Tajemnica Bursztynowego Lustra

— Bajka do czytania —

W podwodnym królestwie, gdzie wodorosty tańczyły w rytmie prądów, a koniki morskie grały w chowanego wśród koralowych ogrodów, mieszkała mała syrenka o imieniu Iskierka.

Iskierka miała ogon mieniący się wszystkimi kolorami tęczy, ale najbardziej na świecie lubiła zbierać błyszczące rzeczy. Pewnego dnia, podczas zabawy z delfinem Frankiem, znalazła w muszli ostrygi coś niezwykłego – małe, bursztynowe lusterko, które mieniło się ciepłym, złotym światłem.

– To najpiękniejszy skarb na świecie! – zawołała Iskierka i postanowiła pokazać go wszystkim swoim przyjaciołom. Najpierw popłynęła do ośmiornicy Oli, która tkała właśnie koralowe dywany. – Ola, zobacz! – Iskierka uniosła lusterko wysoko. – Teraz ja będę najważniejsza w całym oceanie!

Ola spojrzała smutno i odłożyła swoją pracę. – A co z naszym wspólnym budowaniem zamku z piasku? – zapytała cicho. – Miałyśmy to robić jutro. – Ale Iskierka już nie słuchała, płynęła dalej, trzymając lusterko jak najdroższy klejnot.

Spotkała kraba Kacpra, który uczył się pisać na piasku. – Kacprze, zobacz! – zawołała, przerywając mu. – Teraz wszyscy będą podziwiać tylko mnie! Kacper westchnął i przewrócił oczkami. – A ja tak bardzo chciałem ci pokazać mój nowy wiersz o księżycowych falach… – powiedział cicho.

Iskierka płynęła dalej, ale nagle lusterko zaczęło gasnąć. Jego blask stawał się coraz słabszy, aż w końcu zrobiło się szare i matowe. – O nie! – zapłakała syrenka. – Co się stało? Lusterko odpowiedziało jej cichym, muszelkowym głosem: – Błyszczę tylko wtedy, gdy jestem używane z radością, a nie z dumą. Gdy chcesz być ważniejsza od innych, mój blask gaśnie.

Iskierka zrozumiała, że najważniejsze nie jest to, by mieć coś wyjątkowego, ale by dzielić się tym z innymi. Popłynęła szybko do Oli i Kacpra. – Przepraszam – powiedziała, oddając im lusterko. – Pobawimy się razem? – I wtedy lusterko znów rozbłysło, tym razem jaśniej niż kiedykolwiek.

Odtąd Iskierka i jej przyjaciele bawili się razem każdego wieczoru, a gdy nadchodziła noc, syrenka kładła się w swojej muszelkowej kołysce, patrząc przez wodę na migoczące gwiazdy. – Najpiękniejszy blask – szepnęła – to ten, który rozświetla uśmiechy innych.