Srebrna Syrenka i Tajemniczy Kamień

— Bajka do czytania —

W błękitnej głębinie oceanu, gdzie fale tańczą z promieniami słońca, mieszkała mała syrenka o imieniu Iskierka. Jej ogon mienił się srebrem i perłową bielą, a włosy miała kolor wodorostów. Iskierka uwielbiała zbierać muszelki i kolorowe kamyki, ale najbardziej ze wszystkiego pragnęła znaleźć legendarny Księżycowy Kamień, który według opowieści spełniał życzenia.

Pewnego dnia, gdy Iskierka pływała wśród koralowców, usłyszała cichutki płacz. To była mała ośmiorniczka, która zgubiła swoją ulubioną zabawkę – błyszczącą gwiazdkę z masy perłowej. „Nie martw się” – powiedziała Iskierka. „Pomogę ci jej szukać”. Razem przeszukały każdą rafę, każdą grotę, ale gwiazdki nigdzie nie było.

Wtedy z cienia wypłynął stary krab Klemens. „Widziałem, jak prąd zabrał twoją gwiazdkę w stronę Ciemnej Otchłani” – powiedział grobowym głosem. Iskierka wiedziała, że to niebezpieczne miejsce, ale nie chciała zostawić ośmiorniczki samej. „Popłyniemy razem” – zdecydowała dzielnie.

Gdy wpłynęły w ciemniejszą wodę, zobaczyły coś, co lśniło słabym światłem. To nie była gwiazdka, ale stary, zapomniany skarb – srebrny medalion z wygrawerowanym sercem. „Jaki piękny” – szepnęła Iskierka. „Ale to nie to, czego szukamy”. Chciała już odpłynąć, gdy usłyszała cichy głos: „Pomóż mi...”.

Medalion otworzył się, a w środku znajdował się maleńki, zaklęty duch rafy. „Zostałem uwięziony przez złą magię” – powiedział. „Tylko ktoś o czystym sercu może mnie uwolnić, wypowiadając trzy dobre uczynki, które zrobił dla innych”. Iskierka bez wahania opowiedziała o tym, jak pomogła ośmiorniczce, jak dzieliła się muszelkami z rybkami i jak pocieszyła smutnego konika morskiego.

Gdy skończyła, medalion rozbłysnął jasnym światłem, a duch rafy został uwolniony. „Dziękuję” – powiedział, uśmiechając się. „W nagrodę podaruję ci to, czego najbardziej pragniesz”. Iskierka pomyślała o Księżycowym Kamieniu, ale spojrzała na ośmiorniczkę i powiedziała: „Chcę, żeby gwiazdka wróciła do mojej przyjaciółki”.

I nagle, znikąd, pojawiła się mała, perłowa gwiazdka, tańcząc w wodzie prosto w ramiona ośmiorniczki. Radość małej ośmiornicy była ogromna. Iskierka zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie tkwi w posiadaniu skarbów, ale w dawaniu radości innym. Wróciły do domu, a srebrny ogon Iskierki lśnił jeszcze piękniej niż przedtem.

Tego wieczoru, gdy słońce schowało się za horyzont, Iskierka leżała na miękkim piasku i patrzyła w gwiazdy odbijające się w tafli wody. Czuła ciepło w sercu. Wiedziała, że największym skarbem jest przyjaźń i dobroć. Zamknęła oczy, a fale nuciły jej kołysankę, aż zapadła w spokojny sen.