Bajka o małej syrence i muszelce marzeń

— Bajka do czytania —

W błękitnym oceanie, gdzie woda jest ciepła jak mleko, a fale delikatnie kołyszą muszelki, mieszkała mała syrenka o imieniu Luna. Luna miała różowe łuski, które błyszczały jak perły, i długie, złote włosy, które falowały w wodzie jak wodorosty.

Każdego wieczoru Luna pływała wśród koralowców i zbierała skarby. Pewnego dnia znalazła małą, białą muszelkę. Muszelka była pusta, ale kiedy Luna przyłożyła ją do ucha, usłyszała cichutki szept: „Jesteś wyjątkowa, Lunko. Nie musisz szukać skarbów daleko – one są w tobie.”

Luna zdziwiła się. „Kto to mówi?” – zapytała. Muszelka odpowiedziała: „Jestem muszelką marzeń. Każdy, kto mnie znajdzie, słyszy to, co najważniejsze. A ty, Lunko, masz w sercu mnóstwo ciepła i radości.”

Syrenka popłynęła do swojej przyjaciółki, ośmiornicy Oli. „Olu, posłuchaj! Muszelka mówi, że mam w sobie skarb!” – zawołała. Ola uśmiechnęła się i powiedziała: „To prawda, Lunko. Zawsze dzielisz się swoimi zabawkami i śpiewasz najpiękniejsze piosenki. To twój skarb.”

Luna poczuła się bardzo szczęśliwa. Zrozumiała, że nie trzeba mieć błyszczących kamieni ani złotych rybek, żeby być bogatą. Wystarczy mieć dobrych przyjaciół i umieć się cieszyć z małych rzeczy.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za horyzontem, a niebo robiło się fioletowe, Luna wróciła do swojej groty z muszelek. Położyła muszelkę marzeń na poduszce z wodorostów i zamknęła oczy. Fale nuciły jej kołysankę, a gwiazdy mrugały przez wodę.

„Dobranoc, muszelko” – szepnęła Luna. „Dobranoc, Lunko” – odpowiedział cichutki głos. I tak mała syrenka zasnęła spokojnie, wiedząc, że największy skarb ma w swoim sercu.

A gdy księżyc oświetlił ocean, wszystkie rybki i koniki morskie też poszły spać, bo wiedziały, że jutro czeka je kolejny dzień pełen przygód i uśmiechów.