Muszelka i Tajemnica Błękitnej Nocy

— Bajka do czytania —

W podwodnym królestwie Koralii, gdzie wodorosty tańczyły z prądami morskimi, mieszkała mała syrenka o imieniu Muszelka. Miała lśniący, różowy ogon i włosy jak pianka morska. Każdego wieczoru wypływała na powierzchnię, by patrzeć, jak niebo zmienia kolor z pomarańczowego na granatowy.

Pewnego dnia Muszelka znalazła muszlę, która świeciła na niebiesko. Była piękniejsza niż wszystkie skarby, jakie kiedykolwiek widziała. Schowała ją w swojej grocie i podziwiała, jak migoce w ciemności. Czuła się wyjątkowa, mając coś tak rzadkiego.

Następnego dnia do groty przypłynął jej przyjaciel, Ośmiorniczek Olek. Zobaczył niebieską muszlę i zapytał: „Muszelko, skąd masz takie cudo?” Muszelka spuściła wzrok i szepnęła: „Znalazłam ją. To tylko moja.” Olek zmartwił się i odpłynął, a Muszelka poczuła dziwny ciężar w sercu.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Muszelka usłyszała cichy płacz. To mała rybka Kropka szukała swojej zgubionej muszelki. „Zgubiłam prezent od mamy!” – łkała Kropka. Muszelka spojrzała na swoją świecącą muszlę i zrozumiała, że to nie jej skarb, tylko czyjś.

Muszelka podpłynęła do Kropki i oddała muszlę. „To twoje, prawda? Proszę, weź ją.” Kropka uśmiechnęła się przez łzy, a muszla zajaśniała mocniej niż kiedykolwiek. Olek, który widział to z daleka, przytulił Muszelkę. „Jesteś najlepszą przyjaciółką” – powiedział.

Tej nocy Muszelka, Olek i Kropka tańczyli w kręgu, a wokół nich unosiły się świetliste bąbelki. Muszelka nie miała już muszli, ale czuła się bogatsza niż kiedykolwiek. Wiedziała, że dzielenie się radością sprawia, że serce staje się większe.

Gdy księżyc wszedł wysoko, Muszelka położyła się w swojej grocie. Przez otwór w skale widziała gwiazdy, a jedna z nich mrugała do niej znajomo. „Dobranoc, gwiazdeczko” – szepnęła i zamknęła oczy. Fale nuciły jej kołysankę, a ona odpłynęła w krainę snów.