Perłowa przygoda małej syrenki

— Bajka do czytania —

W błękitnym oceanie, gdzie fale pluskały w rytm kołysanek, mieszkała mała syrenka o imieniu Koralia. Miała różowy ogon i włosy jak morska piana, a w dłoni zawsze trzymała coś wyjątkowego – perłową gwiazdkę, która świeciła jak księżyc w ciemności.

Pewnego dnia Koralia popłynęła na łąkę wodorostów, aby bawić się ze swoją gwiazdką. Tańczyła wśród koralowców, a gwiazdka migotała radośnie, odbijając promienie słońca. Nagle – ojej! – gwiazdka wysunęła się z rączki Koralii i zniknęła w gęstych wodorostach.

Syrenka zmartwiła się. Przeszukała każdy krzaczek i każdą muszelkę, ale perłowej gwiazdki nie było. Usiadła na kamieniu i cichutko zapłakała. Wtedy podpłynęła do niej rybka o złotych łuskach o imieniu Błyskotek.

– Dlaczego płaczesz, Koralio? – zapytał Błyskotek, machając płetwkami. – Zgubiłam swoją perłową gwiazdkę! – odpowiedziała syrenka. Rybka uśmiechnęła się i powiedziała: – Nie martw się, poszukamy razem! Dwie pary oczu widzą więcej niż jedna.

Razem przepłynęli przez tunel z muszli. Spotkali konika morskiego, który huśtał się na wodorostach. – Pomóżcie! – zawołali. Konik morski od razu przyłączył się do poszukiwań. Zaglądał pod każde ukwiałowe łóżko i za każdą gąbkę.

Nagle Błyskotek zobaczył coś błyszczącego pod zaczarowanym koralem. – Jest tam! – krzyknął. Koralia podpłynęła i ujrzała swoją perłową gwiazdkę, która spokojnie leżała na piasku, świecąc jak małe słoneczko.

Syrenka wzięła gwiazdkę w dłonie, a potem przytuliła się do Błyskotka i konika morskiego. – Dziękuję wam! – szepnęła. – Bez was nigdy bym jej nie znalazła. Przyjaciele są największym skarbem! I wtedy zrozumiała, że dzielenie się radością jest lepsze niż posiadanie samemu.

Gdy słońce skryło się za fale, Koralia wróciła do swej muszelki. Położyła perłową gwiazdkę na poduszce, otuliła się morskim puchem i zamknęła oczka. Błyskotek i konik morski nuciły jej cichutką kołysankę, a ocean kołysał ją do snu. Dobranoc, mała syrenko – szumiały fale.