Świnka Polcia i skarb przyjaźni

— Bajka do czytania —

Mała świnka Polcia mieszkała w przytulnym chlewiku na skraju lasu. Jej różowy ryjek zawsze wąchał kwiaty, a ogonek kręcił się wesoło, gdy bawiła się z przyjaciółmi. Najbardziej lubiła wiewiórkę Kitkę, zająca Szarka i jeża Igiełkę. Razem spędzali czas na łące, zbierając poziomki i szukając kolorowych kamyków.

Pewnego słonecznego poranka Polcia znalazła pod swoim korytkiem małe, drewniane pudełko. Było ozdobione muszelkami i miało na wierzchu wygrawerowaną gwiazdkę. Otworzyła je ostrożnie, a w środku leżał złożony kawałek papieru. To była mapa! Prowadziła do miejsca zwanego „Źródłem Cichych Szczęść” – podobno każdy, kto do niego dotrze, może wypowiedzieć jedno życzenie.

Polcia pobiegła do przyjaciół: – Znalazłam skarb! Chodźcie ze mną! – pisnęła radośnie. Wiewiórka Kitka natychmiast zeskoczyła z gałęzi, zając Szarek wybiegł z norki, a jeż Igiełka potoczył się z pagórka. Postanowili wyruszyć razem, trzymając się za łapki. Po drodze minęli strumyk, który bulgotał wesoło. „Musimy przeskoczyć kamienie” – powiedział Szarek i pierwszy wskoczył na mokry głaz. Polcia bała się, ale Kitka podała jej gałązkę, a Igiełka podłożył swój kolczasty grzbiet, żeby mogła się oprzeć. Razem pokonali przeszkodę.

Szli dalej przez gęsty zagajnik. Nagle zerwał się wiatr i porwał mapę! Polcia zaczęła płakać, ale Igiełka powiedział: „Nie martw się, znamy kierunek. Widziałem za wzgórzem coś, co błyszczy jak woda”. Ruszyli za jeżem, a po drodze zbierali opadłe liście, żeby nie zgubić śladu. Wiewiórka Kitka dzieliła się orzechami, a zając Szarek opowiadał śmieszne historyjki, żeby dodać wszystkim otuchy.

Wreszcie przed nimi pojawiła się polana, a na niej małe źródełko otoczone białymi kamykami. Woda w nim była spokojna i odbijała niebo jak lustro. Polcia przyklękła i szepnęła: „Chciałabym, żeby…”. Nagle umilkła. Spojrzała na przyjaciół – na Kitkę z błyszczącymi oczami, na Szarka sterczącego uszami i na Igiełkę, który uśmiechał się swoim kolczastym pyszczkiem. Zrozumiała, że nie potrzebuje żadnego czaru.

– Już wiem, jakie mam życzenie – powiedziała cicho. – Żebyśmy zawsze byli razem. – Woda w źródle zamigotała, a z jej głębi dobiegł szum, jakby potakiwał. Przyjaciele objęli się mocno, a potem usiedli w kręgu i patrzyli, jak słońce chyli się ku zachodowi.

Gdy wrócili do domu, Polcia położyła się na miękkiej słomie w swoim chlewiku. Przez okno widziała gwiazdy, które właśnie zaczynały mrugać. „Dziękuję za dzisiejszy dzień” – wyszeptała do księżyca. Ogonek zwinął się w spiralę, a jej serce wypełniło ciepło. Z każdym oddechem czuła, jak senność otula ją jak kocyk. Zamknęła oczy i uśmiechnęła się, wiedząc, że największy skarb ma tuż obok.