Bajka o świnkach, które znalazły skarb

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym, zielonym zagajniku, mieszkały trzy małe świnki: Róża, Kwiatuszek i Bąbel. Każda z nich miała różowy ryjek i loczki na ogonku, ale każda też lubiła coś innego.

Róża uwielbiała zbierać polne kwiaty i układać je w bukiety. Kwiatuszek lubił skakać po kałużach i szukać błyszczących kamyków. A Bąbel? Bąbel najbardziej na świecie lubił jeść żołędzie i chrumkać pod nosem.

Pewnego słonecznego poranka, Kwiatuszek znalazł coś niezwykłego. Leżało to pod wielkim dębem – małe, złote pudełeczko. „Zobaczcie!” – zawołał. Róża i Bąbel przybiegli zaciekawieni.

Otworzyli pudełeczko, a w środku był list. „Skarb jest tam, gdzie serca są razem” – przeczytała Róża. Świnki spojrzały po sobie. Co to mogło znaczyć?

Postanowiły szukać skarbu. Róża chciała iść w stronę łąki, bo tam rosły najpiękniejsze kwiaty. Kwiatuszek wolał iść nad strumyk, gdzie były błyszczące kamyki. Bąbel chciał iść do lasu, bo tam było najwięcej żołędzi.

Przez chwilę się kłóciły, ale w końcu Róża powiedziała: „Może skarb znajdziemy tylko wtedy, gdy pójdziemy razem?”. Zgodziły się i ruszyły we trójkę najpierw na łąkę, potem nad strumyk, a na końcu do lasu.

Po drodze pomagały sobie nawzajem. Róża podzieliła się kwiatami, Kwiatuszek dał każdemu błyszczący kamyk, a Bąbel poczęstował wszystkich żołędziami. Gdy wróciły pod dąb, poczuły, że są bardzo szczęśliwe.

„Chyba znaleźliśmy skarb” – powiedział cicho Bąbel. „Tak, to my same” – dodała Róża. I choć pudełeczko było puste, w ich sercach mieszkała radość. Wieczorem, gdy na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy, świnki przytuliły się do siebie i zasnęły, śniąc o przygodach.