Świnka Pola i zaczarowany żołędź

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka w małym zagajniku obudziła się świnka Pola. Miała różowe uszka, małe kopytka i ogonek skręcony w loczek. Bardzo lubiła węszyć w trawie i szukać skarbów. Tego dnia postanowiła znaleźć coś naprawdę wyjątkowego.

Biegała po łące, aż pod starym dębem zobaczyła coś błyszczącego. To był złoty żołądź! Pola dotknęła go ryjkiem i nagle poczuła, jakby ktoś szepnął jej do ucha: "Pomożesz innym, a odnajdziesz radość".

Pola rozejrzała się. Zobaczyła wiewiórkę, która smutno siedziała na gałęzi. "Gdzie są moje orzechy?" – płakała. Świnka podała jej żołądź i powiedziała: "Spróbuj go potrzymać". Wiewiórka uścisnęła żołądź i od razu przypomniała sobie, że schowała orzechy pod kamieniem. – Dziękuję! – zawołała radośnie i pobiegła po swoje zapasy.

Pola poszła dalej. Spotkała zajączka, który nie mógł znaleźć drogi do domu. "Zgubiłem się" – smucił się. Pola znów wyjęła żołądź, a ten zamigotał, wskazując ścieżkę wśród krzaków. Zajączek wrócił do swojej norki szczęśliwy. – Jesteś moją przyjaciółką – powiedział do Poli.

Świnka uśmiechnęła się, ale żołądź przestał błyszczeć. Pola pomyślała: "Może już stracił moc?". Jednak gdy pomogła jeszcze ptaszkowi zbudować gniazdo, żołądź znów zajaśniał, choć słabiej.

Pola zrozumiała, że magia nie tkwi w samym żołędziu, ale w sercu, które chce pomagać. Każdy dobry uczynek sprawiał, że jej małe serduszko biło szybciej z radości.

Gdy zapadł zmierzch, świnka wróciła do swojej chatki z liści. Na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy. Pola położyła żołądź na poduszce i westchnęła: "Dziękuję ci za dzisiejszy dzień".

Zamknęła oczka i zasnęła słodko, marząc o pomaganiu swoim przyjaciołom. I choć żołądź już nie błyszczał, w sercu Poli wciąż trwała cicha, ciepła magia dobroci. A gdy księżyc oświetlił zagajnik, wszystkie zwierzęta spały spokojnie, wiedząc, że mają wśród siebie prawdziwą przyjaciółkę – świnkę Polę. Dobra noc, maleńka ślinko. Śpij słodko, jak Pola.