Bajka o śwince Poli i leśnych skarbach

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie brzozy szumiały cicho, a strumyk szeptał wesoło, mieszkała mała świnka o imieniu Pola. Pola była różowa i puszysta, a jej mały ryjek wiecznie węszył za skarbami. Najbardziej lubiła zbierać żołędzie – każdego dnia opróżniała swój koszyczek pełen błyszczących orzechów.

Pewnego ranka, Pola znalazła pod starym dębem żołądź wyjątkowy – złocisty, gładki i ciepły w dotyku. „To mój najpiękniejszy skarb!” – pomyślała i schowała go głęboko w kieszeni fartuszka. Resztę żołędzi rozsypała na ziemi, bo tylko ten jeden wydał jej się ważny.

Po chwili przybiegła wiewiórka Tola. „Pola, pomożesz mi znaleźć orzechy? Moi przyjaciele czekają na poczęstunek!” – poprosiła. Pola pokręciła główką. „Nie mam czasu, muszę pilnować swojego skarbu” – odpowiedziała i odeszła. Tola zmartwiona pobiegła dalej.

Potem spotkała królika Franka. „Hej, Pola! Chodź pobawić się w chowanego!” – zawołał wesoło. Ale Pola tylko odparła: „Wolę bawić się sama z moim żołędziem”. I usiadła pod drzewem, obracając żołądź w kopytkach, ale nie bawiło jej to tak jak zwykle.

Słońce chowało się za chmury. Pola poczuła dziwną pustkę – choć miała złoty żołądź, brakowało jej śmiechu Toli i figli Franka. Zauważyła, że wiewiórka zbierze teraz orzechy sama, a królik bawi się z innymi. Pola westchnęła – żołądź nie był już taki wyjątkowy.

Nagle zrozumiała, że prawdziwym skarbem jest dzielenie się. Pobiegła do Toli i Franka. „Przepraszam! Chcę wam pokazać mój żołądź. Zasadźmy go razem!” – powiedziała. Wspólnie wykopali dołek, wsadzili żołądź i podlali wodą. „Wyrośnie z niego wielki dąb dla nas wszystkich” – uśmiechnęła się Pola.

Wieczorem, gdy gwiazdy rozświetliły niebo, Pola leżała w swoim łóżeczku. Obok spały jej pluszowe zabawki, a pod poduszką trzymała listek z dębu. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnęła. Czuła ciepło w sercu, bo wiedziała, że prawdziwe skarby są wtedy, gdy się nimi dzielimy. I zasnęła spokojnie, a księżyc srebrzył jej ryjek.