Złota Gwiazda Rudolfka

— Bajka do czytania —

Daleko na północy, w krainie wiecznego śniegu, mieszkał Święty Mikołaj ze swoimi reniferami. Każdego roku, przed wigilią, renifery ćwiczyły latanie, by pomóc Mikołajowi rozwozić prezenty. Tylko mały Rudolfek nie potrafił latać tak dobrze jak inne renifery.

Rudolfek był najmłodszym reniferem w stadzie. Bardzo chciał pomóc Mikołajowi, ale gdy próbował wznieść się w powietrze, zawsze lądował w zaspie śniegu. Inne renifery śmiały się z niego, a Rudolfek czuł się smutny i niepotrzebny.

Pewnego wieczoru, Mikołaj usiadł obok Rudolfka. „Dlaczego jesteś taki przygnębiony?” – zapytał. Mały renifer westchnął: „Nie umiem latać, jestem bezużyteczny”. Mikołaj pogłaskał go po nosie i powiedział: „Każdy ma w sobie coś wyjątkowego, musisz tylko odkryć swój talent”.

Następnego dnia, Rudolfek postanowił pomóc w pakowaniu prezentów. Zauważył, że mały Krzyś, chłopiec z wioski, zgubił swoją ulubioną zabawkę. Rudolfek przeszukał całą fabrykę i w końcu znalazł ją pod regałem. Krzyś był bardzo szczęśliwy.

Potem Rudolfek pomagał Elfom w sortowaniu listów. Zawsze wiedział, który prezent jest dla kogo, i nigdy się nie pomylił. Elfy były zdumione jego spostrzegawczością. „Masz niesamowity dar!” – powiedziała jedna z elfek.

W przeddzień wigilii, gdy wszystkie renifery przygotowywały się do lotu, rozpętała się straszna burza śnieżna. Wiatr wył, a śnieg padał tak gęsto, że nic nie było widać. Sanie Mikołaja nie mogły wystartować.

Wtedy Rudolfek krzyknął: „Mikołaju! Widzę przez śnieg! Mam bardzo dobry wzrok!”. Rzeczywiście, mały renifer widział każdą śnieżynkę i każdą przeszkodę. Mikołaj uśmiechnął się szeroko: „Twój talent jest właśnie tym, czego nam trzeba!”.

Rudolfek poprowadził sanie przez burzę. Jego oczy były jak latarnie, które wskazywały drogę. Dzięki niemu Mikołaj zdążył rozdać wszystkie prezenty, a dzieci na całym świecie obudziły się szczęśliwe. Od tej pory Rudolfek był dumny ze swojego wyjątkowego wzroku.

Kiedy wrócili do domu, wszystkie renifery otoczyły Rudolfka. „Przepraszamy” – powiedziały. „Jesteś wspaniały”. A Mikołaj dodał: „Pamiętajcie, każdy ma w sobie coś cennego. Czasem trzeba tylko na to spojrzeć z innej strony”. Rudolfek zasnął spokojnie, a nad jego głową świeciła złota gwiazda.