Bajka o świętym Mikołaju

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym miasteczku otulonym śniegiem, mieszkał staruszek o dobrym sercu. Wszyscy nazywali go świętym Mikołajem, bo gdy tylko nadchodziła zima, wyruszał w podróż, by obdarowywać dzieci drobnymi upominkami. Jednak nie o prezenty tu chodziło – najważniejsze było to, co działo się w sercu każdego, kto spotkał Mikołaja.

Mikołaj mieszkał w skromnym domku na skraju lasu. Każdego ranka, zanim słońce wzeszło nad dachami, naprawiał swoje sanie i sprawdzał, czy wszystkie worki z podarkami są gotowe. W jego warsztacie pachniało piernikami i miodem, a na półkach stały starannie zapakowane paczuszki.

Pewnego dnia mała Zosia, która mieszkała w sąsiedztwie, przyszła do Mikołaja z wahaniem. – Mikołaju – szepnęła – mój tata stracił pracę, a ja nie mam nawet nowych rękawiczek. Czy to źle, że nie cieszę się ze świąt? Staruszek pogłaskał ją po głowie i zaprosił do środka na gorącą czekoladę.

Mikołaj wyjął z kieszeni niepozorne drewniane pudełko. Otworzył je, a w środku znajdowały się małe, błyszczące gwiazdki. – Każda z tych gwiazdek to dobry uczynek – powiedział. – Jeśli chcesz, możemy razem zrobić coś dobrego. Zosia spojrzała z zaciekawieniem i przytaknęła.

Razem poszli do domu pani Krysi, starszej sąsiadki, która miała problem z odśnieżaniem podjazdu. Zosia wzięła małą łopatkę i pomogła Mikołajowi odgarnąć śnieg. Pani Krysia uśmiechnęła się szeroko i podziękowała im z całego serca. Wtedy Zosia poczuła ciepło w okolicy brzucha – to była radość z pomagania.

Kolejnym razem Mikołaj zaprosił Zosię do rozwieszania karmników w parku. Dokarmiali wróble i sikorki, które zimą miały trudności ze znalezieniem pożywienia. Dziewczynka zaśmiała się, gdy jedna odważna sikorka usiadła jej na dłoni. – Widzisz? – powiedział Mikołaj. – Czasem najdrobniejszy gest potrafi komuś (lub czemuś) pomóc.

W dzień wigilijny Mikołaj wraz z Zosią odwiedzili dom jej taty. Pod choinką leżały nie tylko paczki dla rodziny, ale też mały prezent dla każdego dziecka z sąsiedztwa – upieczone przez Zosię pierniczki zawinięte w kolorowy papier. Tata Zosi, wzruszony, przytulił córkę i obiecał, że od teraz będą wspólnie szukać sposobów, by dzielić się dobrem.

I choć święty Mikołaj musiał wyruszyć w dalszą podróż, a Zosia została w domu, wiedziała już, że prawdziwym darem nie jest to, co dostajemy, ale to, co możemy ofiarować innym. Każdego dnia, gdy robiła coś dobrego, przypominała sobie o gwiazdach w pudełku, które rozjaśniały jej serce.

W miasteczku, gdzie mieszkała Zosia, zapanowała tradycja: w każdą rocznicę tej niezwykłej przygody dzieci pomagały sobie nawzajem i dorosłym. A na niebie, nad ich domami, pojawiała się jedna, wyjątkowo jasna gwiazda, którą nazwali Gwiazdą Dzielenia. I tak dobroć, jak śniegowa kula, rosła z dnia na dzień, ogrzewając wszystkich wokół.